ห้า ห้า ห้า... ที่ไม่ได้แปลว่ากำลังหัวเราะ

วันที่ห้าเดือนห้าในปีนี้ ไม่ได้กำลังดีใจจนหัวเราะ และไม่ได้เสียใจจนร้องไห้

เป็นช่วงที่สับสนวกวนเหมือนสามปีที่แล้ว แค่โตขึ้น อายุมากขึ้น...

ไม่ได้เขียนนานมาก บรรยายความในใจอะไร เรียบเรียงอะไรทำไม่ได้ดีเหมือนแต่ก่อนแล้ว

เหมือนขาดช่วงโมงบินในการเขียน เพราะกำลังไปสร้างปราสาททรายให้นายทุนอยู่

พูดถึงเม็ดทราย... ข้าไม่ชอบทราย

ประโยคดังจากหนังชุดสตาร์วอร์สที่เป็นมีมทั้งภาษาไทยและต้นฉบับภาษาอังกฤษ

ไม่รู้ว่าทำไมถึงดัง แต่เข้าใจว่าทำไมถึงไม่ชอบทราย

เพราะข้าก็ไม่ชอบทรายเหมือนกัน

ตอนนี้รู้สึกงานทุกอย่างเหมือนเม็ดทราย

งานยิบๆ ย่อยๆ แทรกไปทั่วทุกอณูในทุกช่วงเวลา

จะปัด จะสะบัดอย่างไร ทรายก็ไม่ออกไปเสียที

ต่อให้ถอดชุด ถอดหมวกที่เราสวมบทบาทนั้นแล้ว แต่ทรายก็ติดตามซอกหลืบไรในรอยพับผ้า

ติดตามเส้นขน ไรผม ตามมาติดขึ้นบนที่นอน

การมีทรายบนที่นอนทำให้นอนไม่สบายเลย

บางอย่างไม่ได้เป็นงานจริงๆ ก็รู้สึกว่าต้องทำให้เหมือนงาน

เป็นภารกิจที่ต้องทำให้จบ ทั้งงานบ้าน งานประจำ งานตัวเอง งานคนอื่น งานใครไม่รู้... แต่มันอยู่ตรงหน้าเรา

งานที่เราขอมา งานที่มาโดยที่เราไม่ได้ขอ

งานที่เราเคยรัก งานที่เราทำได้ดี

งานที่ต่อให้ทำยังไงเราก็ไม่อยากทำ งานที่อยากทำแต่ก็ไม่ได้ทำสักที

และการลืมเธอ... ก็เป็นหนึ่งในงานที่ฉันไม่ชอบเหมือนกัน แต่เราจะทำแต่สิ่งที่ชอบไม่ได้หรอก

เอาเหอะ... งงมั้ยว่าอยู่ดีๆ มาเข้าเรื่องความรักได้ไง?

ชั้นนี่มันสาวนักรักอยู่แล้ว ใช้หัวใจนำทาง สมองตอนนี้คงเอาตีนก่ายหน้าผากอยู่

เหมือนที่เขาบอกว่าความรักทำให้คนตาบอด

ที่ชั้นไม่ได้เขียนเลย เพราะได้คุยกับผู้ชายคนนึงที่เขารับสายโทรศัพท์ทุกวัน

การสรุปประจำวันของชั้นโดยการเขียน เลยเหมือนไปอัดเสียงให้เขาฟังแทน

ซึ่งจริงๆ เราต้องการแบบนั้นรึเปล่านะ?

พอไม่ได้เขียน ก็เหมือนไม่ได้ใช้เวลากับตัวเองเลย... บ้าจริง

เอาจริงมั้ย? ยังคิดถึงแฟนเก่าอยู่เลย

ขนาดมีคนคุยใหม่ที่ดูมีใจให้เรามาก หรือจะคุยกับคนที่ดูสนใจเรามาก...

แต่ทุกคนเข้ามาเหมือนเป็นคนแก้เหงา

ชั้นเหงาจนมันเป็นพิษกับตัวเอง แต่ดันไปเจอคนที่เหงาเหมือนกัน แล้วโอเคที่จะเป็นที่รองรับความเหงา

ชั้นให้สถานะแฟนกับเขาไม่ได้ เพราะชั้นยังลืมแฟนเก่าไม่ได้

แต่จะหยุดคุยกับเขาก็ดูเหมือนเขาจะไม่ได้ต้องการแบบนั้น

ทั้งๆ ที่มันก็ไม่ดีกับเขาในระยะยาวนะ ชั้นเป็นคนได้ประโยชน์อยู่ตอนนี้

นี่ก็หกเดือนแล้วที่เลิกกัน

จริงๆ แล้วแค่หนึ่งเดือนด้วยซ้ำที่กลับไปเคลียร์แบบชัดเจน

แฟนเก่าดูไม่เป็นอะไรและดูจะสบายดีเมื่อไม่มีฉัน

เขาสารภาพว่าเขาตั้งใจไม่ตอบฉันเอง เพราะเขาสงสารชั้น ที่ชั้นเสียใจ

ซึ่งเขาทำอะไรให้เราอีกไม่ได้แล้ว

เขาบอกว่าถ้าเขาโฟกัสกับอะไรบางอย่าง เขาจะไม่สนใจอย่างอื่น

ใช่ ฉันเองแหละที่เป็น "อย่างอื่น"

ความสำคัญลำดับสุดท้ายสำหรับเขาในตอนนี้

เพราะฉะนั้น การทิ้งกันไปมันเลยง่ายกว่าการรักษาไว้

ทั้งหมดนี่ฉันไม่ได้คิดเองเออเองนะ เขาพูดออกมาหลังจากที่เขาหายไปห้าเดือน

และเป็นชั้นที่ติดต่อเขากลับไปเอง

ชั้นเห็นแล้วล่ะว่ามันกำลังจะมา ชั้นทำใจมานานนน แต่ก็ยังอยากได้ยินจากปากเขาสักที

เรื่องที่เขาบอกว่า "ไม่มีใครรับเขาได้หรอก เพราะเขาเป็นแบบนี้"

ชั้นอดคิดไม่ได้เลยว่า ถ้าวันนึงเขาเจอคนที่คุ้มค่าพอที่เขาจะเปลี่ยน...

ให้ตายเถอะ ชั้นอยากเป็นคนนั้น

ความอิจฉา ความน้อยใจ ความอัดอั้นในใจ... ชั้นปล่อยวางไม่ได้สักที

สิ่งที่เขาทำมันยังแย่ไม่พออีกหรอ? Not bad enough?

เหมือนชั้นแพ้กับอะไรพวกนี้ พอเจอคนที่ทำอะไรดีๆ ใส่ใจ ชั้นก็รู้สึกไม่ชินและปฏิเสธ

หัวใจเคยชินกับความสัมพันธ์เป็นพิษ จนไม่รู้ว่าเวลาเจอความรักดีๆ เป็นยังไง

แต่เรื่องมันมาขนาดนี้ ชั้นก็ยังหวังให้ตอนจบความรักดีๆ มันเป็นเขาอยู่ดี

โคตรขี้โกง... แฟนเก่าชั้นโคตรขี้โกง

เขาไม่ได้ทำอะไรเลย แต่กลับชนะทุกคนที่พยายามทำทุกอย่าง

โลกนี้ไม่ยุติธรรมเลย

เหมือนกับชั้นที่เคยยอมทำทุกอย่าง เพื่อที่จะรักษาความสัมพันธ์นี้ไว้

แต่เขายอมทำทุกอย่าง... เพื่อให้ได้ทิ้งชั้นไป

เดจาวูมั้ยล่ะ?

เขาสงสารชั้นที่รักมากไป

ตอนนี้ชั้นก็เริ่มสงสารคนใหม่... ที่ชั้นลืมเขาไม่ได้เหมือนกัน