— in the middle of the night






“กลางคืนเงียบดี”
“ตอนกลางวันคุณก็เงียบ”
“หมายถึงสิ่งแวดล้อมมันเงียบ”








“ไปหานะ”







—









แสงไฟส้มสลัวจากรั้วไกลด้านนอก ส่องให้เห็นเงาของชายคนหนึ่งที่ชั้นล่าง
แสงสลัวทอดผ่านเส้นผมเทางาม เทาเช่นเดียวกับของผม

ผมเดินท่ามกลางความมืดภายในตัวบ้าน เดินลงตามพื้นบันไดทีละขั้น ปลายเท้าเดินตรงไปยังเงาสูงที่ยังคงยืนรออยู่ที่หน้าประตู

ผมไม่สามารถเห็นเจ้าของใบหน้าของเงาสูงนั้นได้ เพราะภายในตัวบ้านที่ผมอยู่นั้นมืดสนิท ไม่มีไฟแม้แต่ดวงเดียวที่ส่องแสงสว่าง

ผมชอบแบบนี้ เพราะกลางคืนมันช่างมืด ช่างเงียบสงบ และเยือกเย็น เป็นเวลาที่ผมโปรดปรานทุกๆวันผมมีชีวิตเพื่อบอกลาแสงอาทิตย์แล้วอยู่กับความมืด





“มาหา”
“อืม ก็รู้อยู่แล้ว”
“ไม่ตอบคิดว่าไม่รู้”
“ไม่ตอบเพราะเดี๋ยวก็เจอ”






“ยิ้มอยู่นะ”
“บอกทำไม”
“ก็คิดว่าคุณคงไม่เห็นว่าผมยิ้ม” เขาพูดพร้อมชี้ไปยังภายในบ้านที่ไม่มีแม้แต่แสงสว่างใด “แล้วก็... คุณเองก็ยิ้มอยู่” ผมไม่รู้ตัวว่าตัวเองเผลอยิ้มตอนไหน มันไม่ใช่เรื่องง่ายที่ผมจะปล่อยมันออกมาจากใบหน้า แต่ถ้าเป็นสำหรับคนตรงหน้า ก็คงไม่แปลกอะไร







“เสียงเปียโน”
“เปิดไว้ฟังคลอๆ”
“ไหนบอกชอบที่ตอนกลางคืนมันเงียบ”
“ชอบที่เสียงข้างนอกเงียบ จะได้สร้างเสียงของเราเองได้มั้ง” ผมตอบคำถามที่ผมเองไม่เคยคิดจะถามตัวเองสักครั้ง แต่สิ่งที่เขาพูดออกมา ก็ทำให้ผมแปลกใจไม่ต่างกัน







“ชอบกลางคืนของคุณนะ”
“ชอบเหมือนกัน”





—






“กลิ่นเปลี่ยนเหมือนเดิม”
“อะไรคือ เปลี่ยนเหมือนเดิม”
“รู้ว่าคุณจะเปลี่ยน”
“แล้วเหมือนเดิมคือ?” ผมหันหน้าถามคนตัวสูงข้างๆ กำลังยืนสูดดมผ้าห่มผืนหนาในมือที่ผมเพิ่งเปลี่ยนกลิ่นน้ำยาซักได้ไม่นาน


“ยังเป็นกลิ่นคุณเหมือนเดิม”
“ใช้ผืนนี้ทุกคืน มีอยู่ผืนเดียว”
“ชอบนะ”


ผมหยุดมือที่กำลังยุ่งกับการจัดผ้านวม แล้วหันหน้ากลับไปหาคนตัวสูงที่ยืนรออยู่ด้านหลัง
ชอบนะ ของเขาคือยังไงกัน


“ชอบที่มีกลิ่นคุณเบาๆ”
“อาจเป็นเพราะผมอยู่ด้วย”
“แบบนั้นยิ่งชอบ”




เพราะห้องใต้หลังคามีช่องเล็กเผยให้แสงจากพระจันทร์ได้ส่องสว่่างลงมาภายในห้อง ถึงไม่ใช่แสงที่สว่างมาก แต่ก็สว่างพอที่ทำให้รอยยิ้มจากคนตัวสูงชัดเจนขึ้นมา รวมถึงสายตาของเขาที่ช่างสว่างไม่แพ้แสงจันทร์

ผมอยากให้เขาเห็นความงดงามของตัวเอง ในแบบที่ผมมองเห็น
ช่างงดงามในแบบที่ผมปรารถนา


“ยิ้มอยู่นะ”
“หมายถึงคุณหรือผม”
“คุณน่ะยิ้มอยู่”
“คุณก็ยิ้มอยู่”
“ผมยิ้มเพราะคุณ”
“เหมือนกัน”



กลางคืนคือเวลาที่ทุกอย่างเงียบ ทำให้ผมสงบกว่าปกติ แต่ความรู้สึกที่หัวใจผมตอนนี้มันไม่ได้สงบเลยแม้แต่น้อย

“ชอบที่อยู่ข้างบนแต่ยังได้ยินเสียงเปียโน”
“เพราะกลางคืนไง”
“แล้ว?”
“บอกแล้วว่าเสียงข้างนอกมันเงียบ”
ผมชอบที่มันเงียบ ทุกอย่างเงียบ รวมถึงเสียงความวุ่นวายภายในหัวของผมเองก็เงียบเบาลง ได้ยินเพียงเสียงเพลงที่ผมตั้งใจให้มันดัง โชคดีที่รอบๆบริเวณนี้มีเพียงต้นไม้ป่าใหญ่ ยิ่งช่วงกลางคืนบริเวณนี้ยิ่งเงียบกว่าเดิม ราวกับที่ตรงนี้มีแค่ผม
เพียงแต่ถ้าเป็นคืนนี้ มีเขาด้วยอีกคน










“ชอบกลางคืนของคุณ”
“ชอบเหมือนกัน”








—








“รสชาติแปลกๆ”
“ขวดใหม่”
“ดีอยู่ แต่ชอบรสเดิม”
“หมดไปเมื่อเย็น”
“อยู่คนเดียวแล้วชอบดื่มหรอ”
“แล้วแต่”

จินตนาการชีวิตคนเดียวท่ามกลางบ้านหลังใหญ่กลางป่า เสียงรบกวนอย่างมากก็แค่เสียงนกร้อง
การจิบแชมเปญกลายเป็นงานอดิเรกของผม ช่วยพาผมผ่านเวลาไปในวันๆนึง

ถ้าผมรู้ว่าแชมเปญขวดนั้นเป็นรสชาติโปรดของเขา ผมไม่ปล่อยให้มันหมด

ผมใช้สายตาอ่านสีหน้าของเขา ความอยากในรสแชมเปญขวดนั้นมีไม่น้อยเลย เลือกได้ผมไม่อยากทำให้เขาผิดหวังนักหรอก
ถ้าอยากชิมรสชาตินั้นอีกครั้ง...
มันอยู่ที่ผมแล้วนี่ไง








“เสียดายนะ อยากได้รสนั้นอีก”
“เพิ่งดื่มไปเมื่อเย็น”
“แสดงว่ารสยังอยู่”
“ประมาณนั้น”








—








“หอม”
“จูบหอมงั้นหรอ”
“รสชาติมันหอม”






“แล้วเป็นรสที่อยากได้อยู่มั้ย” ผมหันหน้าถามชายคนข้างๆ ในมือเขายังคงถือแก้วแชมเปญอยู่ ถึงแม้เมื่อครู่เขาจะไม่ดื่มมันจากแก้วนั้นก็ตาม
“รสไม่เหมือนเดิม”
“งั้นคงไม่ดี” ผิดหวัง ผมหันหน้าหนีออกจากสายตาของเขา




“ชางกยุน... มันดีกว่า” เสียงที่ดังข้างหูทำให้ผมหันหน้ากลับไป เผยให้เห็นรอยยิ้มที่งดงาม(แบบเดิม) ครั้งนี้ใบหน้าเราใกล้กันมาก ผมหวังว่ามันจะใกล้พอที่เขาจะเห็นภาพสะท้อนของตัวเขาเอง จากดวงตาของผม

ช่างงดงามด้วยรอยยิ้ม ด้วยสายตา ผมยิ่งชอบมันมากโดยเฉพาะเวลามันถูกส่งมาที่ผม

แขนของเราสัมผัสกันเบาผ่านเสื้อแขนยาวของเราทั้งสอง เขาวางแก้วแชมเปญในมือลงข้างๆให้ห่างจากร่างกาย


“ไม่ชอบแก้วนี้”
“คุณจะดื่มอะไร”
“อยากได้รสเดิม”
“รสเดิม?”









“รสชาติเดิมที่อยู่กับคุณ”








—

มีงานอดิเรกเป็นการดื่มแชมเปญก็จริง แต่ก็ไม่เคยมีครั้งไหนที่รสชาติแชมเปญเป็นแบบตอนนี้
ถ้าให้บรรยาย คงเป็นรสชาติที่เบา เบาที่สุด หอม หอมกลิ่นอะไรก็ตามที่สัมผัสจมูก สัมผัสลิ้น เป็นความหวานที่ผมเดาว่าคงจะมาจากความหวานของแชมเปญเมื่อเย็น

ผ้านวมกลิ่นใหม่ที่คนข้างๆบอก ว่าเป็นกลิ่นใหม่ที่เหมือนเดิม ผมไม่รู้หรอกว่ากลิ่นของผมเองมันเป็นแบบไหน แต่ถ้าเขาพอใจ ผมก็พอใจแบบนั้น ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเพิ่งซักผ้านวมได้ไม่นานหรือเปล่า ถึงทำให้ผมรู้สึกสัมผัสเบา เบาที่ร่างกาย

แสงพระจันทร์ที่ส่องลงมาเพียงเล็กน้อยในตอนแรก ตอนนี้แสงนั้นกลับดูละมุน ไม่รู้ว่าใครกันสามารถปรับแสงนั่นได้

มองจากมุมนี้ ผมเพิ่งสังเกตดาวบางดวง ดาวที่หลงเหลือมาส่องสว่างสู้แสงพระจันทร์

In the middle of the night when I’m in this dream
It’s like a million little stars spelling out your name

แชมเปญคงไม่รสชาติดีแบบนีี้ ถ้าไม่ใช่คุณ
ฮยองวอน






—

รสชาติหวานยังคงไหลเวียนไปทั่วร่างกาย คลอเสียงเปียโนที่ส่งเสียงผ่านมายังชั้นบน ที่ซึ่งแสงพระจันทร์ละมุนคลอเคลียห้องใต้หลังคาให้กลายเป็นสีโทนอุ่น ท่ามกลางอากาศหนาวเย็นของฤดูหนาวตอนเที่ยงคืน

รสหวาน กลิ่นหอม อบอวนไปทั่วใบหน้าและร่างกายของผม ทุกอย่างดูเบาและละมุนมากขึ้นเมื่อมีเขา สายตาและรอยยิ้มของเขามันแปลก มันทำให้ใจผมทั้งว้าวุ่นและสงบได้ในเวลาเดียวกัน

คำพูดของเขาก็เช่นกัน ทุกครั้งที่เขาเปล่งคำพูดใดออกมา มันทั้งดูเยือกเย็นแต่กลับรู้สึกอบอุ่น

สัมผัสของเขาทำให้ผมรู้สึกราวกับหลุดไปยังอีกโลกนึง พาผมหนีออกไปจากโลกนี้ไปยังโลกที่ต่างออกไป โลกที่มีแค่เขา และ ผม








หอม หวาน









ไม่มีแชมเปญไหนรสชาติดีเท่าครั้งนี้ได้หรอก






ราวกับผมใช้เวลาทั้งวันรอการบอกลาแสงอาทิตย์แล้วอยู่กับความมืด

เพื่อรอเขากลับมาเป็นแสงจันทร์ส่องสว่างยามฟ้ามืดสนิทอีกที

— In the middle of the night waking from this dream I wanna feel you by my side









“ชอบนะ”
“ชอบเหมือนกัน”

เที่ยงคืนกลางฤดูหนาว
คืนที่เยือกเย็น แต่กลับอบอุ่น











“ชอบกลางคืนของคุณ”
“ชอบกลางคืนที่มีคุณ”








—