ไม่นาน ความตายของเขาก็คืบคลานมาติดร่างผมด้วย เหมือนเปลวไฟลามเลียเผาไหม้ทุกสิ่ง ในวินาทีที่มันกําลังลุก โหมติดขาของผม ผมตื่นตระหนกจนเผลอสูดก้อนความร้อนนั้นเข้าไปทางปาก เปลวไฟเดินทางไปทั่วร่าง ทว่ามันกลับไม่ได้เผา ไหม้เครื่องในหรือหลอมละลายกระดูกอย่างที่ผมกลัว กลับกัน เปลวไฟฉลาดกว่านั้น มันดําดิ่งทะลุลงไปในบ่อลึกมืดดํา—ผมไม่เคยรู้ด้วยซํ้าว่าในร่างกายตัวเองมีสถานที่แบบนี้อยู่—บ่อลึกมืดดํานั้นแห้งกรังด้วยเศษดิน ไม่มีแม้นํ้าสักหยดจะมาช่วยดับไฟ และนั่น ตัวของผมอยู่ที่ก้นบ่อ—ตัวของผมก็คือความเยาว์วัย—แต่ผมให้เขานอนพักอยู่ในตัวนานแล้ว ไม่คิดเลยว่าเปลวไฟจะ มาเจอเข้า ก็เพราะเขาไร้เดียงสาและเปี่ยมด้วยความเชื่อมั่นในมนุษย์ ผิวเนื้อจึงอ่อนและไร้กระบวนการสร้างเปลือกเพื่อป้องกันตัวเอง เขานอนคุดคู้อยู่ที่ก้นบ่อนํ้าเหมือนทารกในครรภ์ เฝ้าฝันถึงฤดูร้อนงดงาม—โถ ตัวของผมผู้น่าสงสาร ความเยาว์วัยผู้น่าสงสาร ความเยาว์วัยที่ไม่เคยรู้จักความผิดหวังและความตาย และนั่น ไฟค่อยๆ เผาไหม้ตัวของผมแล้ว กลิ่นความตายคละคลุ้งไปทั่วในร่าง แม้ขณะนี้ผมจะกําลังพูดไว้อาลัยให้เพื่อนสนิทด้วยอากัปกิริยาของคนเป็น แต่สิ่งหนึ่งในตัวผมกําลังตายจากไป วัยเยาว์ของผมจบสิ้นลงแล้ว และเมื่อผมลอกคราบอีกครั้ง ตัวของผมจะมีกลิ่นของความตายติดอยู่ถาวร