เคยตั้งคำถามไร้คำตอบขึ้นมาโดยไม่มีสาเหตุมั้ยฮะ

คำถามโง่ๆไร้สาระ ที่ลอยเข้าหัว พอสายตาเหลือบเห็นคนตรงหน้า

คำถามที่ผมไม่เคยคิดว่าจะคิด

เสียงหายใจฟืดของคนบนเตียงที่เพิ่งตื่น

เสียงผ้าปูที่นอนยับด้วยร่างที่พลิกไปมาในดุ้นผ้าห่ม ขณะกำลังฟื้นตัว

("จะนอนยังงั้นอะ" ผมถาม รอยยิ้มดันริมฝีปากออกกว้างอย่างช่วยไม่ได้

เนี่ย ใครว่าผมยิ้มยาก

อยู่กับคนคนนี้แล้วเหมือนผมเป็นคนบ้า

....ในทางที่ดี (มั้ง) 

พี่แฮซพยักหน้า จือปากใส่

"เบอร์ริโต้" เสียงเทเนอร์พูดเพ้อๆ "หลับสบายดี"

ผมชอบคนแบบนี้ได้ยังไงกันนะ)

"สายละ" ผมทักก้อนผ้าห่ม ยืนเฝ้าดูปฏิกิริยา

แล้วก้อนผ้าห่มก็สลายตัวลงกลางเตียง กลายเป็นหนุ่มผมสีน้ำตาลยุ่งเหยิงที่นั่งงงเป็นไก่ตาแตกอยู่คนเดียว

แกล้งคนไม่เคยสนุกอย่างนี้

"เดี๋ยว ฟินน์" พี่แฮซเรียกผม น้ำเสียงฟังดูเคว้งคว้าง พอกับสายตา ที่กวาดสำรวจรอบๆห้องผมอย่างหวาดระแวง 

มือก็เอื้อมหยิบมือถือที่ชั้นวางของข้างขวาของเตียง

"...นาฬิกาปลุกพี่ไม่เห็นเตือน--"

("อีกแก้ว!" 

ผมมองตามเจ้าของเสียง ยิ้มน้อยๆ

พี่แฮซลดนิ้วลง เลียริมฝีปาก

"ก็มันอร่อย"

ผมกระดกเหล้าในแก้ว เท้าคางมองคู่เดท

พี่แฮซสวมเสื้อเชิ้ตตัวหลวมตามเคย วันนี้เล่นลายแถบดำสลับขาว แหวกอกลงลึก เผยผิวที่ผมเห็นจนชินตา --และกะจะจับอยู่แล้วคืนนี้ ให้พูดตรงๆเหอะ

"ระวังตื่นมามึนนะ"

อีกฝ่ายขยิบตาให้ผมอย่างอารมณ์ดี

"ให้รู้ว่ามีคนค้างด้วยก็พอ"

จู่ๆ แก้มผมกลับอุ่นโดยไร้สาเหตุ

"โธ่" ผมหันไปทางบาร์ พยายามหลบหน้าพี่แฮซ--สายตาที่ผมไม่เคยไม่กล้าสบมาก่อน--แล้วก็ลืมว่าที่มันค่อนข้างมืดใช่ได้

ฟินน์เอ้ย...

"...ผมก็ไม่ใช่แค่โรงแรมนะพี่"

"ไม่หรอก" พี่แฮซตอบเสียงแน่น ขยับเข้ามากระซิบข้างหูผม

"ฟินน์ไม่เคย 'เป็นแค่' อะไรของพี่อยู่แล้ว.")

ผมหลุดหัวเราะออกมาจากริมหน้าต่างข้างเตียง

เสียงหัวเราะต่ำ รัว ที่กล้ามเนื้ออกได้ออกแรงโดยไม่รู้สึกตัว

เสียงแปลกหูที่ผมไม่รู้ว่าตัวเองก็มีซ่อนอยู่

"นี่มันวัน--"

"--เสาร์!!"

คนบนเตียงกระโจนเข้าโจมตีจากด้านหลัง แขนสองข้างโอบเอว ดึงตัวผมกลับลงเตียง

ปากหอมไหล่เปลือยเปล่าผมดังฟอด

สะดุ้งตัวแล้วหันไปบีบปลายจมูกคนข้างหลังอย่างอดไม่ได้

"พี่แฮซ"

ทำเสียงเหมือนโกรธ แต่ไม่ต้องอาศัยเครื่องจับเท็จไฮเทคที่ไหนก็รู้ว่าผมไม่ได้อยากไล่รุ่นพี่คนนี้ไปไหนไกล

...ที่ยังนั่งตัวอุ่นอยู่บนตักเขาก็เรื่องหนึ่ง

ปากนิ่งไร้คำจะสรรหามาหยุดเขาก็อีกเรื่อง

"...ใส่แต่ขาสั้น ไม่หนาวหรอ”

ก็พี่เล่นกอดซะแน่นขนาดนี้--

“ชินแล้ว”   ผมตอบสั้นๆ แกะแขนข้างหนึ่งออกจากเอว

มือดึงแก้มนักร้องตัวดีเข้ามาใกล้ ประทับปากลงปากนุ่มก่อนจะคิดอะไรได้ต่อ

เป็นอย่างนี้แล้วหรือ เราสองคน

ความนึกชอบที่ไม่คิดอยากอธิบาย

กับหัวใจที่เต้นตามความรู้สึก

“ฮื้อม” 

พี่แฮซหลับตาพริ้ม ฮัมเพลงในลำคอ

ผมแกล้งยีผมทรง ‘เพิ่งตื่น’ ที่ไม่เป็นทรงอยู่แล้วให้ยุ่งขึ้นไปอีก

สิงโตข้างหลังผมคำรามใต้ลมหายใจ

ลิ้นละเลียดใบหูผมจนขนลุกเล่น

บางทีผมอาจต้องยอมรับอย่างที่เขาว่ากัน

ความสุขมันก็แค่นี้

ง่ายๆ แบบนี้

เมื่ออยู่กับคนๆนี้

ไม่ต้องคิดว่าผมเริ่มรู้สึกอย่างนี้เมื่อไหร่

ไม่ต้องพยายามจะเข้าใจอะไร

ให้รู้ว่ารู้สึกเพราะเขาก็พอ.

//

อย่าลืมติดแทก #kpfic ติชมน้า

มาคุย / ทักทายกันได้ที่ทวิตนะคะ <3

ป.ล. ได้ไอเดียจากน้องทิว (@toynoidea) จริงๆ ก็ไม่เคยคิดเรื่องนี้... แต่ถ้าจะรวมเล่มแบร์อนาย / แฮซฟินน์ (รอให้ครบ 30 วันก่อน555) จะพอมีคนสนใจมั้ยคะ > < 

/รบกวนเม้นท์หรือบอกในทวิตหน่อย

ขอบคุณทุกกำลังใจเสมอค่า

x

ข้าวเอง.