ต้องบอกว่านานมากที่ไม่ได้เขียนอะไรแบบนี้

ผ่านการใช้ชีวิตมานานจากที่ลงไปครั้งล่าสุด

มีการทะเลาะเบาะแว้งในช่วงเย็น มีความเศร้า ความเสียใจ นั่งร้องไห้อยู่คนเดียวในห้อง มีความคิดที่ว่าตัวเราเป็นโรคซึมเศร้าไหมนะ แต่อีกความคิดหนึ่ง ก็แย้งว่าคงไม่ใช่ เราไม่ได้รู้สึกเศร้าถึงขนาดนั้น มันก็แค่เสียใจ น้อยใจ พอร้องไห้เสร็จทุกอย่างก็กลับมาเป็นปกติ กลับมาใช้ชีวิตเหมือนเดิม ออกไปนั่งกินข้าวในครัว พูดคุยกับน้อง คุยแชทกับแม่กับคนอื่นได้ปกติ ล้างหน้า แปรงฟัน เข้ามาในห้องนอน เปิดพัดลม ทาครีม ทาลิป ทำกิจวัตรประจำวัน แต่ในช่วงเวลาที่จะหลับตาลงนอนจริง ๆ ความคิดก็เริ่มทำงาน ช่วงเย็นมันเกิดอะไรขึ้น เราทำผิดอะไร สิ่งที่เราทำไป ทำไมเขาถึงไม่เห็นใจเรา ทำไมเขาเอาความน่าสงสารของตัวเองมาพึ่งพาเรามากมายขนาดนั้น ทำไมวินาทีที่เราปฏิเสธไป เราถึงกลายเป็นคนไม่เห็นใจคนอื่น คิดไปต่าง ๆ นา ๆ คิดไปถึงเรื่องอดีต ตั้งแต่เรียนจบ ทำงานหาเงินมาตลอดไม่เคยบากหน้าไปขอใคร คิดไปถึงตอนที่โดนโกงเงิน ตัวเราก็ปิดปากเงียบไม่บอกใคร คิดไปว่า โห เราทำอะไรมากมายขนาดนั้น ทำไมตอนเย็นถึงยังมีเรื่องให้ทะเลาะกัน คิดถึงวันก่อนที่ไปขอให้ถูกรางวัลที่ 1 ถ้าถูกก็ดีสิ ปัญหาคลี่คลายเลย หรือคิดกระทั่งว่า อยากออกจากบ้านไปอยู่คนเดียว ไปเริ่มใหม่ในที่ ๆ ไม่มีใครรู้จัก หรือแม้แต่อยากนอนหลับไป แล้วทุกอย่างก็จบลงอยู่แค่นั้น ให้เขาใช้ชีวิตของเขาไป ชีวิตที่ทุกคนคอยโอบอุ้ม ชีวิตที่เธอโตแล้วขนาดนี้ แต่ยังมีคนบอกว่าเธอยังยืนด้วยตัวเองไม่ได้ มันรู้สึกอัดอั้นตันใจ ทีี่ตัวเราหันไป แล้วไม่มีใครคอยโอบกอดเรา ไม่ยุติธรรมเลยสักนิด แต่นั้นแหละ เดี๋ยวพรุ่งนี้ทุกอย่างก็เหมือนเดิม เราก็แค่ตื่นนอน ไปทำงาน กลับบ้านมานอนต่อแล้วก็ไปทำงาน.