ผมรู้สึกกระสับกระส่ายและโกรธตัวเองแทบบ้าที่มัวแต่นั่งมองท้องฟ้าค่อยๆมืดลงทุกทีป่านนี้คุณถึงบ้านแล้ว บ้านที่ว่างเปล่าคอยคุณอยู่ ผมรู้สึกโกรธตัวเอง ทำไมผมถึงต้องขาเจ็บ นั่นคือสิ่งที่ผมโกรธตัวเองมากที่สุดนั่นมันแย่ แย่ยิ่งกว่าการที่ผมถูกทิ้งในคืนพายุเข้าข้างถนนวันนั้นเสียอีก ...

ในห้องที่พวกเขายืนอยู่ด้วยกันเงียบสนิท เงียบจนจัสตินรู้สึกว่า เขาได้ยินเสียงเข็มนาฬิกาแขวนผนังกระดิกดังพอ ๆ กับเสียงหายใจและเสียงของหัวใจ แคลเรนซ์เงียบจนเขาเริ่มใจหาย และรู้สึกว่าตัวเองอาจคิดผิดเมื่อตัดสินใจเอ่ยถามอีกฝ่ายเรื่องอีไล สเติร์นที่รู้มาจากอาเธอร์ คาวานาห์ อาจารย์ที่ปรึกษาของตนเอง ถึงอีกฝ่...

ผมยืนอยู่ที่สี่แยก คุณเคยเล่นเปียโนด้วยผมชอบเวลาคุณเล่นเปียโนเช่นกัน ผมชอบคุณตลอดเวลานั่นแหละจริงๆแล้วเสียดายที่คุณต้องเสียสละเปียโนไป คุณไม่อยากหรอกผมรู้ สีบนท้องฟ้าค่อยๆเปลี่ยนไป...

คราวนี้ผมเริ่มกลัวขึ้นมาจริงๆแล้วผมอยากจะร้องไห้ละ...จริงๆหัวใจผมเจ็บแปลบยิ่งกว่าข้อเท้า(ไม่ได้เพ้อเจ้อ เผื่อคุณบอกว่าผมเพ้อเจ้อ นี่คือผมรู้สึกอย่างนั้นจริงๆนะไอ้ความรู้สึกว่างๆในอกนี่น่ะ คนในโทรทัศน์พูดความจริงนะคุณไอ้ความรู้สึกนี่มันมีจริง ไม่ได้โม้แบบที่คุณบอกสักหน่อย)...

เธอ-เจ้าของผมสีบลอนด์สว่างและนัยน์ตาสีฟ้า เธอที่ผมเห็นมาตั้งแต่เกิดเธอที่วางผมไว้ในกล่องและเดินจากไปผมเสียใจก็จริงตอนนั้นคุณเองก็ลังเลเช่นกันบ้านของคุณแตกต่างจากบ้านของเธอมาก...

ความตั้งใจของผมที่จะกลับไปหาคุณให้ทันเวลาด้วยเนื้อตัวที่สะอาดเอี่ยมอ่องนั่นกลายเป็นความฝันลมๆแล้งๆโง่ๆงมๆของผม (แน่นอน คำนี้ก็จำมาจากโทรทัศน์) ขนสีเทาอ่อนของผมกลายเป็นสีขี้โคลนอันที่จริงมันไม่ใช่สีขี้โคลน มันคือขี้โคลน ผมมีโคลนและดินก้อนใหญ่ติดอยู่ที่ก้นหางแล้วก็หลัง ให้ตายเถอะ! ผมสะอาดและมีคุณอาบน้...

คุณที่ใช้กระเป๋าจนเก่าขาดแต่ว่าซื้อปลอกคอให้ผมใหม่อยู่บ่อยๆ คุณที่ชอบกอดผมตอนที่ร้องไห้ ...

คิดเอาเองว่าถ้าหากว่าเดินแล้วเลี้ยวขวาไปทางนี้น่าจะเจอหน้าบ้าน ผมกลัว...ประสบการณ์เมื่อสมัยยังเป็นเด็กไม่ได้บอกผมว่าโลกข้างนอกนี่ดีนักคุณจะเปิดเข้าไปเจอบ้านว่างเปล่า...

อาเธอร์ คาวานาห์เป็นอาจารย์ที่ปรึกษาวิทยานิพนธ์ของเขาทั้งในระดับปริญญาโทและปริญญาเอก เป็นอัลฟ่าชายตามแบบแผนโดยแท้ในด้านกายภาพ แต่ในด้านความคิดอ่านแล้ว เขาแสดงตัวอย่างชัดเจนว่า ให้โอกาสทุกคน โดยเฉพาะเบต้าและโอเมก้าที่มีความสามารถเพียงพอ ข้อเสียที่เขามีคือ รับงานมากจนล้นมือ และบางทีก็ไม่มีเวลามากมายถึ...

ผมมองสำรวจรอบๆอีกครั้งก่อนจะเห็นบริเวณผุๆพังๆของรั้วด้านหลังที่ดูเหมือนสามารถแตกหักได้ในการพุ่งชนครั้งเดียวเอาเถอะ!...

ผมถอนหายใจอีกครั้งเงยหน้าหยีตามองพระอาทิตย์ พยายามคิดว่าตอนนี้เป็นเวลากี่โมงผมอาจจะตัวเลอะหรือบาดเจ็บหรืออะไรได้ทั้งหมดแต่คุณจะกลับมาเจอบ้านที่ไม่มีผมไม่ได้เด็ดขาด ผมก็คิดว่ามันโอเคสำหรับผมเหมือนกัน...

ผมโน้มตัวไปด้านหน้าอีกนิดเพื่อดมกลิ่นให้สะดวกอีกหน่อย ใบไม้ของฤดูใบไม้ร่วงที่ร่วงเต็มพื้นกระจายขึ้นมากลิ่นอับๆของใบไม้ที่ทับมกันทำให้ผมต้องย่นจมูกฟุดฟิดผมจะกลับขึ้นไปยังไงดี...

“ไม่เป็นไรนี่คุณดูดีเสมอ” ผมบอกคุณ ...

เหมือนจะเหมือนจะส่งกลิ่นหอมออกมาได้คุณก็ยังงดงามเหมือนเทวดาตัวน้อยๆของผมอยู่ดีไม่แน่ใจอีกแล้วว่ากอดของผมช่วยอะไรได้บ้างรึเปล่า...