นายเป็นแมวงั้นเหรอ?

หลังจากเหตุการณ์ช่วงกลางวันผ่านไป

จิ่งอวี๋ที่จัดการตัวเองเสร็จแล้วก็ออกมาทำอะไรง่ายๆ กินแทน พร้อมกับแบ่งบางส่วนไว้ให้เจ้าแมวตัวแสบที่หลับสนิทหลังสบายตัวเก็บไว้ในตู้เย็นให้ด้วย

จากนั้นร่างสูงใหญ่ก็มานั่งดูร้านขายของออนไลน์สำหรับวัยรุ่นผู้ชายบนแท็ปเลตไปพลางๆ

ช่วงบ่ายนี้จิ่งอวี๋ไม่มีงานแล้ว ตามปกติเขามักจะไปฟิตเนสต่อ หรือไม่ก็เอ้อระเหยอยู่ที่ยิมเพื่อซ้อมยิวยิตสูกับคนอื่นๆ ไปตามประสาคนว่าง แต่มาวันนี้เขาดันมีภาระเป็นแมวในร่างคน ดังนั้นคงต้องจัดการอะไรให้เรียบร้อยเสียก่อน

สิ่งที่เขาต้องทำคือจัดการพวกของใช้ส่วนตัวของอีกฝ่าย และที่สำคัญกว่านั้นคือ เขาจำเป็นต้องหาสาเหตุให้ได้ว่า...

ทำไมจากแมวตัวเล็กๆ ที่เขาเก็บมา ถึงได้กลับกลายเป็นเด็กผู้ชายที่ตัวโตขึ้นในทุกช่วงเวลา

มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่

เขาครุ่นคิดไปพลางในมือก็กดจิ้มสั่งของใช้จำเป็นให้อีกฝ่ายไปพลางด้วย เรื่องเงินไม่เป็นปัญหาต่อจิ่งอวี๋ เนื่องจากเขาไม่มีภาระใดใดให้ต้องรับผิดชอบ ทั้งตัวคนเดียว คนรักและครอบครัวก็ไม่มี เงินที่หาได้จากการแข่งยิวยิตสูรวมถึงการเป็นโค้ชเป็นครูสอนกีฬาก็ไม่ได้นำไปใช้ฟุ่มเฟือยเพราะเขาไม่ใช่พวกบ้าวัตถุ ไม่ได้มีอะไรให้ต้องซื้อมากมายนอกจากมันจำเป็นเท่านั้น

หน้าจอแท็ปเลตแสดงผลว่าสิ่งของที่เขากดสั่งซื้อไปนั้นเรียบร้อยแล้ว และจะมาส่งให้ภายในสามชั่วโมง

"เฮ้อ..." ร่างสูงถอนหายใจเบาๆ พลางเอนหลังพิงพนัก

ดวงตาเรียวรีปิดลงเล็กน้อยขณะใช้ความคิด

ทำไมเจ้าโจวโจวถึงได้กลายเป็นคน.. แถมยังตัวโตขึ้นเรื่อยๆ อีก

จิ่งอวี๋ยังคงคิดหนักเกี่ยวกับประเด็นนี้ เขาหาสาเหตุจนหัวแทบแตกก็คิดอะไรไม่ออกเลยสักนิด นี่มันไม่เข้าท่าเอามากๆ เขาไม่ชอบความรู้สึกที่มืดแปดด้านแบบนี้เลยสักนิด

ขณะที่จิ่งอวี๋กำลังครุ่นคิดอยู่นั่น จู่ๆ ก็มีเสียงดังออกมาจากทิศทางของห้องนอน

"อ๊ากกกกกกกกกกกกก!!!!!" เสียงร้องคล้ายกับช็อกหรือตกใจดังขึ้นยาวเหยียดก่อนจะเงียบหายไป

จิ่งอวี๋ได้สติขึ้นมาจากเสียงนั้น ใบหน้าคมคายมองตรงไปยังทิศทางของประตูห้องนอนที่เปิดแง้มไว้เล็กน้อย ก่อนจะหยัดกายขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วเดินไปตามเสียงโวยวายนั่น

ตื่นมาก็ได้เรื่องเลยนะไอ้แสบนี่...

จิ่งอวี๋เดินลากเท้าเกาก้นอย่างหมดภาพลักษณ์ของหนุ่มหล่อประจำยิมไปยังห้องนอนเอื่อยๆ ก่อนจะหยุดยืนพิงกรอบประตูมองสิ่งมีชีวิตจอมวุ่นซึ่งลุกลี้ลุกลนอยู่บนเตียงภายใต้ผ้าห่มผืนหนา

หือ...?

คนมองขมวดคิ้วนิดๆ เมื่อสังเกตเห็นบางสิ่งบางอย่างแปลกไป

เกิดอะไรขึ้นน่ะ

"โจวโจว" จิ่งอวี๋เอ่ยขึ้นเบาๆ ทำเอาร่างบนเตียงหันขวับมามองอย่างตื่นตระหนก

ใบหน้าขาวใสดูฉายแววกังวล ตื่นกลัว ก่อนที่ดวงตากลมโตนั้นจะค่อยๆ คลอหน่วยไปด้วยน้ำใสสะท้อนแสงเป็นเงาประกายวิบวับ ริมฝีปากอิ่มที่ซ่อนคมเขี้ยวเล็กไว้ก็เบะลงช้าๆ

"..." ใบหน้าของโจวโจวมีการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อย ไม่ใช่การเบะที่หนักขึ้นหรือน้ำตาที่ค่อยๆ ร่วงผลอยลงมาตามเนินแก้มนิ่ม แต่หมายถึงเค้าโครงที่เปลี่ยนไป ดูโตขึ้น... โตขึ้นอีกแล้วเหรอ

"ร้องไห้ทำไม" จิ่งอวี๋เดินขยับเข้าไปนั่งอยู่ปลายเตียงพลางเอ่ยถามแมวเด็กกว่าอย่างอ่อนโยน

"ม... มนุษย์" โจวโจวเอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงสิ้นหวังพลางกัดปากตัวเองที่เบะหนักกว่าเดิม

เกิดอะไรขึ้นน่ะ แล้วมนุษย์คืออะไร ...เจ้านี่เรียกฉันว่ามนุษย์เหรอ

จิ่งอวี๋ขมวดคิ้วงงเมื่อได้ยินอีกฝ่ายเรียกเขาแบบนั้น

"เป็นอะไร" แต่ถึงจะงงอย่างนั้นเขาก็เอ่ยถามขึ้น

หมับ

มือบางยื่นออกมาจากผ้าห่มแล้วคว้าเข้าที่ชายเสื้อของจิ่งอวี๋ พลางขยับกายเข้ามาใกล้ ใบหน้าอ่อนเยาว์เบะปากหนักก้มหน้าลงอย่างหงอยๆ หูลู่จนแนบไปกับเส้นผมสีเทาเข้มจนแทบจะกลมกลืน

หือ... หูลู่ได้ขนาดนั้นเลยหรอ

จิ่งอวี๋ขมวดคิ้วพลางสังเกตหัวทุยสวยที่ก้มพิงซบกับหัวไหล่ของเขา เส้นผมที่ดูนุ่มลื่นชี้ฟูเล็กน้อยอย่างคนเพิ่งตื่น หากแต่มันกลับไม่มีสิ่งผิดปกติใดๆ โผล่ออกมาเลยสักนิด

มือหนายกขึ้นลูบหัวคนเด็กกว่าเบาๆ ก่อนจะชะงักค้างไป

หูแมวหายไปไหน!?

ขณะเดียวกันก็ลากฝ่ามือลงมาประคองข้างแก้ม ปลายนิ้วยาวของจิ่งอวี๋สัมผัสได้ถึงใบหูนุ่มนิ่มซึ่ง.. มันคือหูมนุษย์เช่นเดียวกับของเขาเลย ไม่ใช่หูแมวแบบที่เห็นในตอนแรกอีกต่อไป

เกิดอะไรขึ้นอีกล่ะเนี่ย

จิ่งอวี๋ประคองแก้มให้ใบหน้ามู่ทู่ที่งอแงน้อยๆ จากการรับรู้ถึงเปลี่ยนแปลงของตัวเองอีกครั้งให้เงยหน้าขึ้นมามอง

ดวงตาคลอหน่วยฉ่ำน้ำหลบตา ริมฝีปากยังคงเบะเหมือนเดิม หากในยามปกติจิ่งอวี๋คงรำคาญน่าดู สำหรับคนที่เป็นอะไรแล้วไม่พูด เอาแต่บีบน้ำตาเบะปากงอแงไม่เข้าท่า ซึ่งเขาก็ไม่เข้าใจเหมือกันว่าทำไมกับโจวโจวซึ่งทำในสิ่งที่เขาไม่ชอบเลยสักนิด แต่เขากลับไม่รู้สึกรำคาญเลยแม้แต่น้อย

มีแต่เอ็นดูแล้วยังอยากช่วยปลอบประโลมให้รู้สึกดีขึ้นเสียมากกว่า

"...มนุษย์" โจวโจวพึมพำเบาๆ มือที่กำชายเสื้อมนุษย์ตัวโตอยู่บีบเข้าหากันจนมันยับย่น

"หือ? เป็นอะไร" จิ่งอวี๋ถามในสิ่งที่เขาพอจะเดาได้ มือหนาก็ขยับลูบกลุ่มผมนิ่มช้าๆ

"...หางหาย.....ห... หูก็หาย" พูดไปก็เบะไปอีกรอบ ทำให้จิ่งอวี๋ต้องรวบอีกฝ่ายเข้ามากอดแล้วลูบหัวลูบหลังปลอบยกใหญ่

ดูเหมือนว่าคนในอ้อมกอดของเขาจะโตขึ้นอีกจริงๆ เพราะจากเมื่อตอนกลางวันที่อีกฝ่ายขึ้นมานั่งบนตักเขากับตอนนี้นั้นเขาได้พิสูจน์แล้วว่าโจวโจวโตขึ้นกว่าเดิมไม่น้อยเลย

แต่ถึงจะโตขึ้นแค่ไหน หากลองกะขนาดตัวเปรียบเทียบกับอายุของมนุษย์แล้วนั้น จิ่งอวี๋ก็คิดได้ว่ายังไงโจวโจวก็คงอายุไม่เกินยี่สิบ แน่นอนว่าเด็กกว่าเขาเป็นสิบปีเลยทีเดียว

การต้องเจอสิ่งที่เปลี่ยนแปลงอย่างมากต่อร่างกายของตัวเองติดต่อกันภายในวันเดียวเยอะแบบนี้ ...คงสับสนงุนงงไม่น้อยสินะ

"ทำไมถึงหายล่ะ" จิ่งอวี๋ถามอย่างไม่จริงจัง พลางลูบหัวนุ่มๆ ต่ออย่างลืมตัว

"ไม่รู้..." โจวโจวแนบแก้มนิ่มเข้าหาไหล่กว้าง ถูไถใบหน้าไปกับซอกคอแกร่งอีกครั้ง

แมวนี่มันขี้อ้อนจริงๆ สิน่า

"ทำไมตื่นมาทีไร ถึงโตขึ้นทุกทีเลยล่ะ" จิ่งอวี๋ลองถามดูอีกครั้ง ไม่แน่ว่าเจ้าตัวอาจจะรู้สาเหตุก็ได้นี่นะ เขาจะได้เลิกสงสัยเสียที

พั่บๆ

โจวโจวส่ายหัวกับซอกคอจนผมนุ่มพลิ้วปลิวไปมาเบาๆ ปลายผมนุ่มลื่นคลอเคลียไปกับซอกคอและบ่าแกร่ง

"ลองนึกดีๆ สิโจวโจว" มือหนาลูบหัวอีกฝ่ายไปพลาง ปลายนิ้วก็ลูบใบหูนิ่มๆ แบบคนปกติของอีกฝ่ายไปพลาง

"..." โจวโจวเงียบไป ซึ่งจิ่งอวี๋มองไม่เห็นว่าสีหน้าของคนในอ้อมกอดนั้นดีขึ้นบ้างหรือยัง มือหนาลูบเบาๆ ลงมานวดท้ายทอยเล็กคลายเครียดให้ก่อนจะเปลี่ยนมาลูบบริเวณลำคอซึ่งมีปลอกคอสวมอยู่ช้าๆ

"มันต้องมีจุดสังเกตสิ" จิ่งอวี๋พูดคล้ายกับพึมพำกับตัวเอง ขณะเดียวกันก็ขยี้ผมอีกคนปลอบไปด้วยก่อนจะคลายอ้อมกอดออกแล้วประคองไหล่คนเด็กกว่าไว้ พลางเลื่อนหน้าให้อยู่ในระดับเดียวกัน

"อืมม.." โจวโจวตอบรับในลำคออย่างใช้ความคิด

"ว่าไง.. ลองนึกดูดีๆ" จิ่งอวี๋ให้เวลาอีกฝ่ายในการคิดอย่างไม่เร่งรีบ เขาปล่อยมือจากไหล่บางก่อนจะผละมานั่งมองคนอ่อนเยาว์กว่าเงียบๆ

เวลาผ่านไปไม่นาน คนที่มีท่าทางครุ่นคิดก็คล้ายกับนึกอะไรบางอย่างออก แต่ทว่าคิ้วเข้มได้รูปกลับขมวดเข้าหากันจนหน้ายุ่งไปหมด ปากสวยขยับพะงาบๆ เหมือนจะพูดแต่กลับไม่มีเสียงใดๆ หลุดรอดออกมา

จิ่งอวี๋เองก้ไม่เร่งเร้า เขาเพียงแค่ยกคิ้วเล็กน้อยเท่านั้น

"มัน..." โจวโจวพึมพำพลางเกาหัวตัวเองไปด้วย

"ไม่เป็นไร ค่อยๆ พูด" จิ่งอวี๋ยื่นมือไปยีผมนุ่มอีกรอบก่อนจะนั่งรอให้อีกฝ่ายพูดออกมา

"...มันจะใจเต้นแรง"

"..."

ใจเต้นแรงงั้นเหรอ....

มือหนายกขึ้นจับคางตัวเองพลางทบทวนเหตุการณ์ที่ผ่านมาไปด้วยว่ามีอะไรไปทำให้อีกฝ่ายใจเต้นแรงบ้างหรือไม่

"บางที... ก็หายใจไม่ออก" โจวโจวพูดออกมาอีก ดวงตากลมโตกลิ้งไปมาอย่างใช้ความคิด ซึ่งก็ไม่แน่ใจว่าใช้ความคิดในการนึกหรือในการเลือกใช้คำพูดออกมากันแน่

หายใจไม่ออก... ได้ไงอะ หรือหายใจไม่ทัน ...ตื่นเต้นจนหายใจไม่ออกงี้เหรอ

จิ่งอวี๋พยักหน้ารับฟังอย่างตั้งใจ พลางคิดตามไปด้วย

"แล้วยังไงต่อ พอจำได้ไหม" จิ่งอวี๋ถามขึ้นเมื่อจู่ๆ คนตรงหน้าก็เงียบไปเลย

"แต่ครั้งแรกมันไม่ใช่แบบนี้..." โจวโจวพึมพำออกมาอีก

"ครั้งแรกเหรอ?" จิ่งอวี๋ทวนคำพลางนึกตาม

ครั้งแรกคือตอนที่เขาอุ้มเจ้าแมวตัวเปียกกลับมา ทำแผล ให้กินนม และพาเข้านอน

ก็ไม่น่าจะมีอะไรผิดปกติ

"เหมือนมีอะไรเข้ามาช็อต แล้วก็มืดไปหมด..." โจวโจวเอ่ยเสริม

อะไรช็อตวะ ก็แค่นอนกอดแมวเอง ... ไฟฟ้าสถิตจากตัวเขาไปช็อตเจ้าแมวนี่เข้าเหรอ

"ช็อตตรงไหน..." จิ่งอวี๋ถามกลับ

"..." ฝ่ายถูกถามเงียบไปเล็กน้อย เอียงคอไปมาอย่างครุ่นคิดสักพัก ก่อนจะยกมือบางขึ้นมาลูบหน้าผากตัวเองเบาๆ

"แถวๆ นี้" โจวโจวตอบกลับพลางใช้ปลายนิ้วลูบหน้าผากมนใต้กลุ่มผมหน้าม้าของตัวเองไปด้วย

ทำไมไปช็อตตรงนั้น

จิ่งอวี๋มองตามอย่างงุนงง ก่อนที่จะนึกขึ้นมาได้ว่า

เพราะฉันจุ๊บหน้าผากเจ้านี่งั้นเหรอ ถึงได้ช็อต แล้วแปรงร่างเนี่ย...

"..." โจวโจวเอียงยกมือขึ้นไปเกาหัวตัวเองอย่างงุนงง เมื่อมนุษย์ตัวโตตรงหน้าแสดงสีหน้าประหลาดออกมา ก่อนจะนั่งมองเงียบๆ

จิ่งอวี๋ที่เมื่อนึกขึ้นได้แล้วว่าในครั้งแรกเขาจุ๊บหน้าผากเจ้าแมวน้อยโจวโจวจริงๆ และเขาเพิ่งรู้ว่านั่นทำให้อีกฝ่ายถูกช็อต.. หรืออะไรก็ตาม จนทำให้เปลี่ยนร่างกลายมาเป็นคน ให้ตายเถอะ แฟนตาซีฉิบ

จากนั้นเหตุการณ์ครั้งที่สองก็เข้ามา... หลังจากพบว่าแมวในอ้อมกอดกลายเป็นเด็กน้อยตัวเล็กแล้ว ก่อนจะไปอาบน้ำเขาก็เข้าไปจุ๊บหน้าผากเจ้าหนูนั่นอีกทีด้วยนี่นะ

อย่าบอกนะว่านั่นก็ทำให้เปลี่ยนร่าง

"แล้วครั้งที่สองล่ะ..." จิ่งอวี๋เอ่ยถามเสียงเรียบ ใบหน้าหล่อเหลาจริงจังขึ้นเล็กน้อย

"..." โจวโจวทำท่านึกอีกรอบ และไม่นานนักก็เอ่ยตอบออกมา "ช็อตเหมือนกัน ตอนโดนจุ๊บหัว"

นั่นไง...

จิ่งอวี๋คร่ำครวญกับตัวเองในใจ พลางนึกไล่ย้อนเหตุการณ์ไปตอนอาบน้ำเมื่อเช้า ...เสียงประหลาดที่เขาได้ยินนั่นต้องมาจากเจ้าหนูตรงหน้านี่แน่ๆ

"แต่ไม่มืดแล้ว อยู่ๆ ก็เหมือนร่างกายมันระเบิดออกมาเอง... เสื้อขาดหมดเลย" โจวโจวตอบขยายความ

เสียงปุ้งที่ได้ยินคือเจ้าหนูนี่ระเบิดตัวเองกลายร่างสินะ

"แล้วทำไมตอนฉันกลับมาจากทำงาน... นายถึงเปลี่ยนร่างล่ะ คราวนี้ไม่ได้จุ๊บนะ" จิ่งอวี๋ย้อนกลับไปเหตุกรณ์เมื่อตอนกลางวันก่อนเขาจะกลับมาอีกครั้งอย่างสงสัย

หากสองครั้งแรกอีกฝ่ายเปลี่ยนร่างได้เพราะเขาจุ๊บล่ะก็... ทำไมถึงตัวโตขึ้นเมื่อเขากลับมาจากทำงานล่ะ ทั้งๆ ที่เขาก็ไม่ได้จุ๊บเสียหน่อย

"ก็... แค่สงสัยว่าร่างกายมนุษย์เป็นยังไง" โจวโจวตอบ ดวงตากลมเลื่อนมาสบเข้ากับดวงตาเรียวรีของจิ่งอวี๋ที่มองอยู่ก่อนแล้ว

"อาฮะ.."

"เลยลองจับดู" สิ้นเสียงตอบรับของจิ่งอวี๋ คนเด็กกว่าก็เอ่ยต่อ

"..."

"ลูบไปลูบมา.. มันก็ อึก... มีอารมณ์" ตอบพลางกลืนน้ำลายเบาๆ ทำให้จังหวะการพูดสะดุดไปเล็กน้อย

ลิ้นสีชมพูแลบเลียริมฝีปากแห้งผากของตัวเอง แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังคงมองสบตาคนตรงหน้าอยู่เหมือนเดิม

"..." จิ่งอวี๋มองคนตรงหน้านิ่งๆ ใบหน้าหล่อเหลาไม่แสดงอาการอะไร เพียงแค่นั่งฟังคนเด็กกว่าพูดต่อไปเท่านั้น

"หัวใจเต้นแรงมาก หายใจไม่ค่อยออก ...พอตื่นมาก็โตแล้ว"

จิ่งอวี๋ที่ฟังมาจึงพอจับใจความได้แล้วว่าสาเหตุที่ทำให้ร่างกายแมวเปลี่ยนแปลงมาเป็นเด็กจนกระทั่งกลายเป็นวัยรุ่นหนุ่มน้อยตรงหน้านี่คือเพราะเขาไปจุ๊บเจ้าตัวก่อน จากนั้นก็น่าจะเป็นเพราะกลไกของร่างกายที่แฟนตาซียังไงไม่ทราบ ถึงทำให้กลายร่างได้อีกเมื่อรู้สึกตื่นเต้น

หรือที่อีกฝ่ายบอกว่าใจเต้นแรงหายใจไม่ออกนั่นล่ะ

"แล้วตอนนี้นายก็โตกว่าเมื่อตอนนั้นอีกแล้ว แถมหูกับหางยังหายไปอีก..." จิ่งอวี๋เอ่ยขึ้นถึงเหตุการณ์ปัจจุบันตรงหน้า

"อื้อ"

"อยากรู้ไหม" จิ่งอวี๋ถาม

"รู้อะไร"

"รู้ว่า..ถ้าตื่นเต้นอีก จะโตขึ้นไหม หรือจะมีโอกาสกลับไปสู่ร่างแมวหรือเปล่า ..หูกับหางจะกลับมาไหม"

"...อยาก" โจวโจวตอบโดยไม่หลบสายตา

"ถ้าอยากรู้ก็ต้องหาข้อพิสูจน์... จนกว่าจะรู้"

"...?" โจวโจวขมวดคิ้วเล็กน้อยพลางเอียงหน้าด้วยความสงสัย

หมับ

จิ่งอวี๋คว้าไหล่คนตรงหน้าพลางเชยคางมนให้เชิดขึ้น ก่อนจะก้มหน้าเข้าไปใกล้

"อยากรู้ก็ต้องทำ จนกว่าจะรู้ไงล่ะ" ริมฝีปากหยักคลี่ยิ้มพลางกระซิบชิดใบหูนิ่มๆ ของคนตรงหน้า

โจวโจวหัวใจเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะหนึ่งก่อนที่จะค่อยๆ เร็วแรงขึ้น

ก่อนที่ทุกอย่างจะดำเนินไปอย่างเป็นธรรมชาติ โดยการชักนำของมนุษย์ตัวโตผู้มากประสบการณ์ แรกเริ่มอาจจะทุลักทุเลไปบ้าง หากแต่ความไม่ประสีประสาก็ถือเป็นสีสันอีกอย่างหนึ่งเช่นกันไม่ใช่เหรอ

หลังจากนี้คงเป็นการพิสูจน์ที่ลึกซึ้งยิ่งกว่าเดิม และคงมีหลายๆ อย่างที่เปลี่ยนแปลง

คนทั้งคู่ไม่มีทางรู้ล่วงหน้าได้เลยว่าหลังจากนี้จะมีอะไรเปลี่ยนไปอีกบ้าง

ร่างกายของแมวประหลาดในร่างคน

หรือจะเป็นความรู้สึกบางอย่างที่เปลี่ยนไป

แต่คาดว่าอีกไม่นาน ในอนาคตอันใกล้นี้ พวกเขาก็คงจะได้รู้แล้วล่ะ ให้เวลาพวกเขาหน่อยนะ

END.

- จบแล้วววววววววววว จบไปแบบงงๆ แต่จบแล้วก็ดีล่ะค่ะ ไม่งั้นมันจะยืดเยื้อ เราก็ไม่รู้จะเอามุกหรืออะไรมาต่อแล้วอะ ไม่ค่อยมีเวลาด้วย ฮื่อออ มาผิดเวลาเลย

- ขอบคุณทุกคนที่รอนะคะ ดีใจมากๆ เลย วันนี้อยากมาต่ออีกเป็น Day 12 ให้เป็นปัจจุบันเหมือนกันแต่ไม่รู้จะไหวไหม อาจจะเป็นสเปของซีรี่แมว(?) นี่ก็ได้ 5555

- เจอคำผิดทักได้ค่ะ