นายเป็นของฉัน

วันนี้เป็นวันธรรมดาๆ วันหนึ่งซึ่งบังเอิญว่าคนสองคนดันว่างตรงกันพอดี

ด้วยความที่คบกันมาหลายปีแล้ว ทำให้ไม่มีความจำเป็นที่จะต้องทำตัวติดกันเสมอไป

พวกเขาทั้งคู่ต่างก็มีโลกส่วนตัวเป็นของตัวเอง แต่เพียงแค่ใช้เวลาทำกิจกรรมเหล่านั้นอยู่ข้างๆ หรือใกล้ๆ กันก็เพียงพอแล้ว

แม้จะมีเพียงความเงียบ แต่เสียงของเครื่องปรับอากาศที่เปิดไว้ เสียงกดคีย์บอร์ดของคนรักที่ชอบเล่นเกมส์ออนไลน์บนคอมพิวเตอร์ เสียงเคลื่อนไหวร่างกายของอีกคนที่รักการออกกำลังกาย หรือแม้แต่เสียงขยับหน้ากระดาษที่เปิดพลิกไปอีกหน้าเบาๆ ก็ตาม 

เพียงแค่นี้ก็ทำให้บรรยากาศระหว่างพวกเขาอบอุ่นใจได้ไม่ยาก

ครืด

ร่างสูงใหญ่ของหวงจิ่งอวี๋ซึ่งนอนเล่นโทรศัพท์เพื่อเช็กเว่ยปั๋วอยู่บนเตียงเลื่อนสายตาจากสิ่งที่ทำอยู่ไปมองยังประตูห้องนอนที่ถูกคนรักอย่างสวี่เว่ยโจวเปิดออกก่อนจะตามด้วยร่างสูงโปร่งในเสื้อฮู้ดแขนยาวสีเข้มกับกางเกงผ้าเนื้อนิ่มสีเดียวกันเดินตามเข้ามา

"หืม?" จิ่งอวี๋มองตามร่างโปร่งของคนรักที่ก้าวขายาวๆ มายืนมองเขาอยู่ปลายเตียงเงียบๆ ด้วยความสงสัยจึงได้แต่ส่งสายตาและเลิกคิ้วเล็กน้อยเป็นเชิงถาม

"..." เว่ยโจวยังคงนิ่งเงียบ มือขาวใต้เสื้อแขนยาวซุกอยู่ในกระเป๋าด้านหน้าของเสื้อตัวโคร่งที่เจ้าตัวสวมอยู่

พรึ่บ

ก่อนที่จิ่งอวี๋จะหายสงสัยเว่ยโจวก็ขยับเข่าขึ้นมายันไว้บนเตียงข้างหนึ่งและตามด้วยอีกข้างหนึ่ง มือขาวทั้งสองข้างยันอยู่บนพื้นเตียงคล้ายกับท่าคลานขยับขึ้นหน้าเข้าใกล้จิ่งอวี๋ขึ้นเรื่อยๆ

จิ่งอวี๋ยังคงถือโทรศัพท์ไว้ในมือ ดวงตาเรียวรีฉายแววสงสัยในการกระทำของคนรักแต่ก็ไม่ได้ว่าอะไร เมื่อเว่ยโจวขยับเข้ามาตรงกลางระหว่างขาของเขา

"...?" จิ่งอวี๋เอียงหน้าเล็กน้อยมองตอบกลับคนน่ารักที่ทำตัวประหลาดด้วยความสงสัย

หมับ

มือขาวของเว่ยโจววางลงบนต้นขาแน่นหนั่นภายใต้กางเกงขายาวของจิ่งอวี๋ที่มีเนื้อผ้าเดียวกันกับของตัวเองแล้วออกแรงผลักดันให้อ้าออกเล็กน้อยก่อนจะขยับตัวเข้าไปใกล้มากยิ่งขึ้น

ใบหน้าขาวของเว่ยโจวขึ้นสีระเรื่อจางๆ อยู่ข้างแก้มและใบหู ดวงตากลมโตที่ปกติฉายแววดื้อรั้นเล็กๆ ในครานี้กลับแสดงออกถึงความมุ่งมั่นบางอย่างซึ่งมองสบตาอย่างไม่ยอมแพ้ ก่อนจะค่อยๆ เลื่อนใบหน้าของตัวเองเข้ามาใกล้จิ่งอวี๋มากยิ่งขึ้น

ลมหายใจอุ่นร้อนติดขัดเล็กน้อยขณะพรูลงบนข้างแก้มเนียน ก่อนจะตามด้วยริมฝีปากอวบอิ่มสีโอลด์โรสสดของเว่ยโจวที่ประทับลงบนมุมริมฝีปากบางเฉียบแสนร้ายกาจของจิ่งอวี๋

หือ.. อะไรน่ะ

จิ่งอวี๋งุนงงในใจยังไม่หาย แต่นานๆ ทีเว่ยโจวจะทำตัวน่ารักแบบนี้เขาจึงไม่ว่าอะไร เพียงแค่ขยับองศาใบหน้าเล็กน้อยเพื่อเอียงรับริมฝีปากอิ่มที่ขยับกดจูบแผ่วเบาลงบนริมฝีปากของเขาเอง

ฝ่ามือขาวของเว่ยโจวผละจากต้นขาจิ่งอวี๋ึขึ้นมาประคองระหว่างท้ายทอยและต้นคอแกร่งทั้งสองข้าง ตามด้วยแรงกดหนักขึ้นของริมฝีปาก

คลอเคลียเม้มหนักสลับดูดดึงคล้ายออดอ้อน ลิ้นร้อนแลบเลียตามกลีบปากของคนรักอย่างเว้าวอนให้อ้าปากออก จิ่งอวี๋ก็ไม่อิดออดขยับเปิดปากรับคนที่เป็นฝ่ายเริ่มก่อนอย่างตามใจ

จุ๊บ

เสียงริมฝีปากที่กระทบดูดดึงซึ่งกันและกันดังขึ้นเบาๆ ตามด้วยเสียงชื้นแฉะเมื่อลิ้นร้อนถูกส่งออกมาสัมผัสเกาะเกี่ยวแลกรสชาติอันคุ้นเคยของอีกฝ่าย แรกเริ่มด้วยความแผ่วเบาเนิบนาบนุ่มนวลก่อนจะรุนแรงขึ้นตามความเคยชินของรสสัมผัสซึ่งต่างฝ่ายต่างก็เสพติดคนรักของตัวเอง

"อื้ม..." เว่ยโจวครางในลำคอเบาๆ เมื่อตัวเองเป็นฝ่ายเริ่มแต่ตอนนี้กลับโดนตอบรับกลับอย่างเร่าร้อนโดยจิ่งอวี๋ซึ่งวางโทรศัพท์ในมือลงไปตอนไหนไม่รู้ แล้วเป็นฝ่ายขยับฝ่ามือหนาขึ้นมาโอบรั้งร่างหอมกรุ่นแสนคุ้นเคยเข้าสู่อ้อมกอดจนทั้งคู่บดเบียดเสียดสีกันแนบแน่นยิ่งขึ้น

กึก

เล็บสั้นเตียนของเว่ยโจวจิกลงบนต้นคอจิ่งอวี๋ก่อนจะเลื่อนมาวางไว้บนไหล่หนาแล้วออกแรงผลักเบาๆ

ริมฝีปากทั้งคู่ละออกจากกันเล็กน้อยเผยให้เห็นหยาดน้ำใสเส้นเล็กซึ่งเชื่อมกันก่อนจะหายไปเมื่อผละออกมากขึ้น หากกระนั้นใบหน้าทั้งสองก็ยังคลอเคลียซึ่งกันและกันไม่ห่าง

เว่ยโจวขยับให้หน้าผากทั้งสองซบกันพลางขยับปลายจมูกถูไถเบาๆ อย่างออดอ้อน

"โจวโจว...?" จิ่งอวี๋ครางชื่อคนรักเบาๆ ด้วยความสงสัย แต่แม้เขาจะสงสัยแต่เขาก็ชอบที่เว่ยโจวเป็นฝ่ายเริ่มก่อนแบบนี้ มันน่ารักจนเขาแทบใจสั่น หากในเวลานี้เว่ยโจวเอ่ยขอหรือสั่งให้เขาทำอะไร จิ่งอวี๋แน่ใจว่าเขาจะยอมทำโดยไม่มีข้อโต้แย้งแน่ๆ

"อือ" เว่ยโจวส่งเสียงตอบกลับคล้ายกับแมวกรนเวลาที่มันพึงพอใจ

ก่อนที่จิ่งอวี๋จะได้ถามอะไรมากกว่านั้นเว่ยโจวก็เลื่อนใบหน้าหล่อเหลาที่แสนหวานลงข้างลำคอแกร่งของคนรัก ริมฝีปากอิ่มพรมจูบเบาจนเกิดเสียงเบาๆ มือขาวก็เลื่อนลงมาตามท่อนแขนแข็งแกร่งภายใต้เสื้อยืดของอีกคนก่อนจะขยับสอดเข้าไปลูบไล้หน้าท้องแกร่ง

นิ้วเรียวยาวเกลี่ยไต่ไปบนกล้ามเนื้อแข็งแรงซึ่งขึ้นลอนจางๆ อย่างคนดูแลสุขภาพอย่างสม่ำเสมอของจิ่งอวี๋ ทำเอาคนถูกกระทำหัวใจแทบหยุดเต้นเสียให้ได้กับการกระทำแบบนี้ของคนรักอย่างเว่ยโจว

"นี่.." จิ่งอวี๋เรียกอีกครั้งเมื่อเว่ยโจวผละออกจากซอกคอและร่องไหปลาร้าของตัวเอง

เว่ยโจวไม่ตอบไม่หือไม่อือใดใดทั้งสิ้นเพียงแต่ขยับตัวถอยหลังไปเล็กน้อย

พรึ่บ

ก่อนจะใช้มือดึงชายเสื้อยืดตัวใหญ่ของจิ่งอวี๋เปิดขึ้นแล้วขยับตัวเอาหน้ามุดเข้าไปข้างในทันที

"โจวโจว!!" จิ่งอวี๋เอ่ยขึ้นด้วยความงุนงง มือหนาวางลงบนไหล่คนรักอย่างทำอะไรไม่ถูก

"..." ไม่มีเสียงตอบรับจากคนรักที่มุดเสื้ออยู่ เพียงแต่อีกฝ่ายนิ่งไปครู่หนึ่งเท่านั้น

แผล่บ

"!!!"

จิ่งอวี๋ตกใจจนพูดไม่ออกเมื่อลิ้นร้อนของคนที่มุดอยู่ใต้ร่มผ้ากำลังซุกซนลงบนยอดอกแข็งชันของตัวเอง ตามด้วยความนิ่มหยุ่นเปียกชื้นที่ลากวนรอบหน้าอกแน่นหนั่นซึ่งเต็มไปด้วยมัดกล้ามไปจนทั่ว ก่อนที่ความเจ็บจี๊ดบางอย่างจะเกิดขึ้น

คล้ายกับว่าเขี้ยวคมเล็กๆ นั่นกำลังแผลงฤทธิ์บนร่างกายของเขา

"โจวโจว..." จิ่งอวี๋เรียกคนรักเสียงอ่อนแต่ก็ไม่ได้ห้ามหรือผลักออกแต่อย่างใด แน่ล่ะคนรักของเขาทั้งคน เพียงแต่เขาไม่เข้าใจว่าอีกฝ่ายทำไปเพื่ออะไรต่างหาก

คนถูกเรียกซึ่งขมักเขม้นอยู่กับร่างกายแข็งแกร่งของคนรักไม่ได้สนใจเสียงเรียก แต่กลับละเลงลิ้นและริมฝีปากขยับไล่เลียขบเม้มลงมาเรื่อยๆ

อึก ยั่วกันหรือไงน่ะโจวโจว

จิ่งอวี๋เงยหน้าไปด้านหลังพลางหลับตาลงอย่างพยายามไม่คิดอะไร ปล่อยให้อีกฝ่ายได้ทำตามใจ

"จุ๊บ"

เสียงจุ๊บดังขึ้นเบาๆ หลังจากความเจ็บจี๊ดผ่านไป เมื่อริมฝีปากอิ่มกำลังซุกซนอยู่บนลอนกล้ามแกร่ง

พรึ่บ

"...?" จิ่งอวี๋ลืมตาขึ้นมองคนรักอย่างงุนงง เมื่อความเปียกชื้นที่ซุกซนทั่วผิวกายของตัวเองในตอนแรกผละออกไป แทนที่ด้วยความเย็นเมื่อผิวกายกระทบกับความเย็นจากเครื่องปรับอากาศ

จิ่งอวี๋มองตามเว่ยโจวที่ลุกจากเตียงแล้วลงไปยืนอยู่บนพื้นด้านขางแทน แขนยาวยกขึ้นกอดอกตัวเองมองมายังหวงจิ่งอวี๋ด้วยรอยยิ้มพึงพอใจ เห็นเขาดังนั้นจึงได้แต่ก้มมองสภาพตัวเองดูบ้าง

ชายเสื้อยืดถูกถลกเปิดขึ้นมาค้างไว้ตรงหน้าอกหนา เผยให้เห็นกล้ามเนื้อหน้าท้องที่แข็งแรงเต็มไปด้วยร่องรอยสีกุหลาบเป็นจ้ำๆ เต็มพื้นที่ไปหมด

"นี่มัน..." พึมพำกับตัวเองเบาๆ พร้อมกับหันไปมองเว่ยโจวที่เดินทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ออกไปข้างนอกทันที

จิ่งอวี๋เกาหัวตัวเองอย่างงงๆ และเมื่อถลกเสื้อเปิดขึ้นมาถึงหน้าอกก็พบร่องรอยเหล่านั้นอีกไม่น้อยเลยทีเดียว อะไรเนี่ยโจวโจว...

ร่างสูงใหญ่ตัดสินใจดึงเสื้อลงไว้ตามเดิมก่อนจะเดินลงจากเตียงแล้วออกจากห้องไปหาคนรักที่เดินออกมาก่อนหน้าแล้ว แต่กลับไม่เจอ

เขาเดินไปยังส่วนของห้องนั่งเล่นก็พบนิตยสารเล่มหนึ่งซึ่งถูกวางไว้โดยมีปากกามาร์กเกอร์วางทับ

มือหนาเอื้อมหยิบนิตยสารเล่มนั้นขึ้นมาก่อนจะหลุดยิ้มช้าๆ

รอยยิ้มถูกแต้มลงบนริมฝีปากบางน้อยๆ จากนั้นก็กลายเป็นยิ้มกว้างในที่สุดเพราะสิ่งที่เขาเห็น...

คือหน้าปกนิตยสารที่จิ่งอวี๋ไปถ่ายแบบเมื่อหลายเดือนก่อน เขาเปลือยท่อนบนโดยที่มีเสื้อแขนยาวสวมไว้พอเป็นพิธี เท่าที่จำได้คือเสื้อตัวนั้นเขาก็ไม่ได้รูดซิปหรือปกปิดอะไร แต่บนนิตยสารเล่มนี้กลับพบว่าเขาสวมเสื้อสีดำแนบเนื้อซะอย่างนั้น

ดวงตาเรียวรีเลื่อนไปมองยังปากกามาร์กเกอร์สีดำซึ่งน่าจะเป็นที่มาของเสื้อสีดำบนปกนิตยสารของเขาแล้วก็หลุดหัวเราะออกมาอย่างอารมณ์ดี

ไอ้ตัวแสบ.. หวงเขาก็ไม่บอกดีๆ

จิ่งอวี๋วางนิตยสารลงอย่างไม่สนใจอีกก่อนจะเดินเลี่ยงไปทางห้องครัวที่คาดว่าคนน่ารักคงหลบอยู่ในนั้น

เขาคิดไว้แล้วว่าจะตอบแทนคนขี้หวงแสนน่ารักยังไงดี

คืนนี้เขาจะทำรอยบนร่างอีกคนให้มากกว่าที่คนน่ารักทำบนตัวเขาอีก คอยดูเลยสวี่เว่ยโจว

FIN.