อย่างนายน่ะเขาเรียกว่าน่ารัก

"นึกยังไงวันนี้ถึงชวนออกไปกินอะไรข้างนอก"

โทนเสียงทุ้มนุ่มน่าฟังดังขึ้นจากร่างสูงโปร่งที่ยืนอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ในห้องแต่งตัว

สวี่เว่ยโจวสวมเสื้อเชิ๊ตสีขาวพอดีตัว ยิ่งเสริมให้เรือนร่างสมส่วนที่เมื่อมองผิวเผินจากภายนอกออกจะดูผอมบางไปสักหน่อยดูดีราศีคุณชายจับยิ่งกว่าในเวลาปกติ ฝ่ามือขาวถือหวีซึ่งกำลังจัดเซ็ตทรงผมของตัวเองไปพลาง

"วันนี้เป็นวันไหว้พระจันทร์" เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นตรงขอบบานประตู เมื่อหันไปมองก็พบเรือนร่างใหญ่โตของจิ่งอวี๋ที่กำลังยืนกอดอกพิงกรอบประตูมองตรงมายังเว่ยโจวด้วยรอยยิ้มจางๆ

คนถูกมองก็ไม่ได้สนใจสายตาของอีกฝ่ายที่ส่งมามากนัก เจ้าตัวกลับยังคงเช็กความหล่อตรงหน้ากระจกอยู่เช่นเดิม ใบหน้าที่แสนจะดูดีเอียงซ้ายขวาตรวจเช็กครบทุกมุมจนแน่ใจแล้วว่าเดินออกไปสาวๆ ต้องมองตามอย่างละสายตาไม่ได้แน่ๆ

กึก

"แล้ว?" เว่ยโจววางหวีลงแล้วเอ่ยถามต่อขึ้นมาพร้อมกับใช้ปลายนิ้วเรียวๆ ของตัวเองจัดแต่งทรงผมที่เสยเซ็ตเปิดหน้าผากขึ้นไปอีกรอบ

"ก็ไม่แล้วไง..." จิ่งอวี๋ตอบกลับง่ายๆ ไม่ได้ขยายความอะไรต่อมากมายนัก ขายาวก้าวเข้ามาประชิดตัวคนรักที่ยังเสริมหล่อไม่เสร็จสักทีก่อนจะชะโงกหน้ามองอีกฝ่ายผ่านกระจก

"นึกว่าอยากพาไปฉลอง" เว่ยโจวพูดขึ้นกลั้วหัวเราะพลางมองสบตาจิ่งอวี๋ผ่านกระจกบานใหญ่ตรงหน้า

"จะพาไปซื้อขนมไหว้พระจันทร์ต่างหาก" คนถูกมองตอบพร้อมกับหันมาสบตากันตรงๆ แทนที่จะสบตาผ่านกระจกเหมือนเมื่อครู่

"..." เว่ยโจวทำหน้าทะเล้นใส่ก่อนจะคว้านาฬิกาบนโต๊ะใกล้ๆ กระจกนั้นขึ้นมาสวมอย่างไม่รีบร้อน

"จะแต่งเต็มไปไหมโจวโจว" จิ่งอวี๋ถามขณะที่ไม่ยอมละสายตาไปจากร่างสูงโปร่งของคนรักเลยสักนิด

"ทำไงได้... ก็ฉันหล่ออะ" มือขาวออกแรงดันไหล่หนาที่ยืนขวางกระจกอยู่ให้หลบไปอีกทาง ก่อนจะเดินไปส่องเช็กความเรียบร้อยอีกรอบ

วันนี้ฉันต้องหล่อกว่าหวงจิ่งอวี๋ อืม.. ผมใช้ได้ ...หน้าก็หล่อแล้ว ...ลุคนักธุรกิจหนุ่มสุดๆ ...สาวชอบแน่

เว่ยโจวครุ่นคิดเกี่ยวกับสไตล์ของตัวเองวันนี้ในใจก่อนจะเผลอยิ้มกริ่มออกมาอย่างพึงพอใจโดยไม่รู้ตัว แต่ทว่าทุกอย่างที่เว่ยโจวแสดงนั้นคล้ายกับว่ามันเป็นการเปิดเปลือยความรู้สึกนึกคิดออกมาหมดเมื่อยืนอยู่ต่อหน้าหวงจิ่งอวี๋

"หึ..." ร่างสูงเค่นหัวเราะขึ้นจมูกเบาๆ ก่อนจะ...

ฟึ่บๆๆๆ

"โอ๊ยย! หวงจิ่งอวี๋!!! เล่นบ้าอะไรของนายวะ!?" เว่ยโจวแผดเสียงดังขึ้นอย่างไม่พอใจ เมื่อจู่ๆ จิ่งอวี๋ที่ยืนนิ่งอยู่ข้างๆ ในตอนแรกเล่นยื่นมือออกมาขยี้หัวเขาอย่างแรงจนผมที่เซ็ตไว้ยุ่งเหยิงไม่เป็นทรง

เว่ยโจวรู้สึกเหมือนเส้นเลือดข้างขมับปูดขึ้นมาทันใดพร้อมกับเสียง ปื้ด! ด้วยความยั๊วะ

เว่ยโจวแผ่รังสีอำมหิตผ่านดวงตากลมโตของตัวเองไปยังคนตัวโตที่ยืนยิ้มร่าทำหน้าไม่รู้เรื่องใส่

"คิดชั่วร้ายอะไรอยู่ ฉันรู้ทันนายหรอกนะโจวโจว" จิ่งอวี๋ยักคิ้วหลิ่วตาทำท่าหยอกล้อคนรัก

"ไม่ได้คิด!" เถียงกลับจนเส้นเลือดนูนขึ้นข้างลำคอพร้อมกับขมวดคิ้วยุ่งๆ ทำหน้ามุ่ยใส่อย่างไม่พอใจ

ฟึ่บๆๆ

"แบบนี้ดูดีกว่าอีก" จิ่งอวี๋ขยี้ผมเว่ยโจวแรงๆ อีกรอบจนผมยุ่งยิ่งกว่าเก่า

"ไอ้...!!!" เว่ยโจวหันหน้าไปมองพร้อมกับกำหมัดแน่น

"อย่างนายน่ะเขาเรียกว่า น่ารัก  อย่าคิดจะทำตัวหล่อแข่งกับฉันเลยน่า... ยังไงนายก็แพ้" จิ่งอวี๋เอ่ยเย้าอีกครั้งพร้อมกับดึงแก้มนุ่มของคนรักเล่น

ปึ้ด!!

คล้ายกับว่ามีเสียงของความอดทนบางอย่างขาดสะบัดลงอย่างรุนแรง

อย่าอยู่เลยว้อย!!!

และแล้วก็ไม่มีอะไรห้ามเว่ยโจวอีกต่อไป เมื่อร่างสูงโปร่งแสนทะมัดทแมงกระโจนเข้าไปคลุกวงในกับจิ่งอวี๋อย่างต้องการจะเอาคืนและระบายความเจ็บแค้นในจิตใจเล็กๆ ที่โดนอีกฝ่ายตอกย้ำว่าเขาไม่มีทางหล่อสู้อีกฝ่ายได้ ทั้งมือทั้งเท้าถูกประเคนเข้าไปอย่างเต็มรักด้วยแรงทั้งหมดที่มีโดยไม่มีกั๊ก

เสียงโอดโอยของจิ่งอวี๋ดังขึ้นเบาๆ แต่กลับไม่ได้สื่อถึงความเจ็บปวดแต่อย่างใด หากฟังดีๆ จะพบว่าเสียงนั้นเต็มไปด้วยความสุข และหากสังเกตบรรยากาศรอบๆ ก็จะพบว่าไม่ได้มีไอสังหารแบบศัตรูต่อสู้กันเลยแม้แต่น้อย

ถึงแม้การกระทำจะดูรุนแรงไปบ้าง แต่มันกลับเต็มไปด้วยบรรยากาศสีชมพูยังไงอย่างงั้น ให้ตายเถอะ!

ในที่สุดคู่รักหัวรุนแรง(?)ก็สงบศึกได้ในเวลาครึ่งชั่วโมงต่อมา ...

สุดท้ายเว่ยโจวก็ได้ออกไปข้างนอกด้วยสภาพหัวยุ่งที่ไม่ได้เซ็ตให้หล่อเหลาอย่างที่เจ้าตัวต้องการแต่อย่างใด ส่วนจิ่งอวี๋ก็ออกไปด้วยสภาพที่มีรอยช้ำตามตัวจากหมัดแมวของสุดที่รักติดไปด้วยเช่นกัน

และแล้ววันนี้ก็ผ่านไปอย่างเรียบง่ายโดยที่จิ่งอวี๋พาเว่ยโจวไปภัตตาคารแห่งหนึ่งเพื่อรับประทานมื้อค่ำ ก่อนจะกลับก็ยังไม่ลืมที่จะพาคนรักแวะไปยังร้านขายขนมไหว้พระจันทร์ชื่อดังเพื่อซื้อกลับไปกินด้วยกันในค่ำคืนนี้อีกด้วย

ยังไงก็... สุขสันต์วันไหว้พระจันทร์นะทุกคน

FIN.