รีวิวเว้ย (2135) หากพิจารณาตามนิยามของสหประชาชาติ (UN) "การฆ่าล้างเผ่าพันธุ์" (Genocide) หรือการตั้งใจทำลายกลุ่มชาติพันธุ์ใดให้หมดสิ้นไปอย่างเป็นระบบเหมือนดังที่เคยเกิดขึ้นในประวัติศาสตร์ช่วงยาวของมนุษยชาติ ซึ่งสำหรับในประวัติศาสตร์ของสังคมไทยมีเหตุการณ์ความรุนแรงที่ถูกบันทึกว่าเป็น "การสังหารหมู่" (Massacre) [แต่ก็มีงานวิชาการบางชิ้นที่เขียนถึงเหตุการณ์เสมือนความพยายามในการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ในสังคมไทย] หรือการละเมิดสิทธิมนุษยชนอย่างรุนแรงหลายครั้ง ซึ่งส่วนใหญ่มักมีชนวนเหตุมาจากความขัดแย้งทางอุดมการณ์ทางการเมืองหรือนโยบายความมั่นคงของรัฐ ตัวอย่างที่สำคัญคือเหตุการณ์ "ถังแดง" ที่เป็นการปราบปรามผู้ต้องสงสัยว่าเป็นคอมมิวนิสต์ เหตุการณ์ "6 ตุลา 2519" ที่มีการล้อมปราบนักศึกษาอย่างโหดเหี้ยม รวมถึงเหตุการณ์ "ตากใบ" ในพื้นที่ภาคใต้ ซึ่งเหตุการณ์เหล่านี้จะมีความสูญเสียจำนวนมากและสร้างบาดแผลให้กับทั้งผู้คนและสังคมไปพร้อมกัน แต่ในทางวิชาการและกฎหมายระหว่างประเทศมักจำแนกว่าเป็นอาชญากรรมโดยรัฐหรืออาชญากรรมต่อมนุษยชาติ มากกว่าจะเป็นการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ แต่ในความทรงจำของญาติผู้สูญเสียหรือในความทรงจำของกลุ่มคนที่ต้องเผชิญเหตุการณ์ดังกล่าว เขาคงไม่มองว่ามันเป็นการใช้ความรุนแรงโดยรัฐ หรือเป็นการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ตามนิยามทางวิชาการหรือกฎหมายแต่ประการใด หากแต่ความสูญเสียก็คือความสูญเสียซึ่งเป็นความทรงจำที่คอยหลอกและหลอนผู้ที่ยังมีลมหายใจต่อไป