เรื่องย่อ: Roommate

เป็นเรื่องราวระหว่าง Kieranกับ Rodderick มีโทรปความเป็น Grumpy x Sunshine เบาๆ คีรันเป็นคนในตระกูล Shipley อันโด่งดังประจำเมือง แต่มีปมด้อยบางอย่างทำให้รู้สึกว่าพ่อรักพี่ชายมากกว่าตัวเองเสมอ จึงดิ้นรนอยากออกมาอยู่คนเดียวเพื่อให้หลุดจากอิทธิพลของที่บ้าน และไล่ตามความฝันการเป็นกราฟฟิกดีไซน์เนอร์ของตน

เขามีความลับสมัยมัธยมคือชอบแอบไปถ้ำมองหนุ่มสองคนแอบแซ่บกัน ซึ่งหนึ่งในหนุ่มที่คีรันไปแอบมองก็คือ ร็อดเดอริค หรือ ร็อดดี้ ซึ่งเจ้าตัวก็รู้เสียด้วยว่าโดนคีรันแอบมองมาหลายครั้ง หลังจากจบจากมัธยมร็อดดี้ย้ายไปเรียนทำอาหารที่ต่างเมือง 7 ปีให้หลัง เขากลับมายังเมืองนี้อีกครั้งในสภาพที่เรียกได้ว่าซมซาน คือทะเลาะกับแฟนที่เป็นนักร้องแล้วก็โดนอีกฝ่ายอายัติบัตรเครดิตเรียกได้ว่าหมดเนื้อหมดตัว แถมยังเคราะห์ซ้ำกรรมซ้อน กลับมาบ้านเกิดพ่อแม่ซึ่งเป็นพวกเคร่งศาสนารังเกียจที่เป็นพวกรักร่วมเพศ และไม่ยอมให้พักที่บ้าน พ่อคุณจึงต้องไปใช้ชีวิตโฮมเลสนอนในรถอยู่เสียนาน

กระทั่งได้งานที่คาเฟ่ซึ่งก็บังเอิ๊ญเป็นคาเฟ่ที่คีรันทำงานพิเศษอยู่พอดี แถมยังจับพลัดจับผลูได้มาเป็นรูมเมทร่วมบ้านที่คีรันเช่าอยู่อีก ตอนแรกก็กระอักกระอ่วนมาก เพราะต่างฝ่ายต่างจำกันได้ คีรันไม่อยากพูดถึงอดีตแต่ก็ไม่อาจห้ามตัวเองไม่ให้สนใจร็อดดี้ได้ คือคนนึงก็หาตัวเองสงสัยว่าตัวเองอาจเป็นเกย์ ส่วนอีกคนก็เป็นเกย์ช่างเฟลิทอยู่แล้ว พ่อคุณคีรันจะตบะแตกเมื่อไหร่ก็ขึ้นอยู่กับเวลาแล้วละ...

รีวิว:  

ในเรื่องนี้รีวิวส่วนใหญ่มักบอกว่าร็อดดี้แย่งซีน เป็นคาแรกเตอร์ที่ปมเด่นกว่า และบุคลิกร่าเริง Gay AF ก็สร้างความบันเทิงได้มากกว่าจริงแหละ แต่เราแอบขัดใจเพราะฮีชอบคิดเหยียดหยามตัวเองตลอดเวลาอะ  คือเวิ่นเวอร์ว่าตัวเองชอบทำผิดซ้ำซาก “ฉันมันพัง" “ฉันชอบทำชีวิตตัวเองพัง" แต่ก็ทำผิดซ้ำซากอยู่นั่นแหละว้อย ส่วนตัวกลับชอบคีรันมากกว่า คือเขาเป็นคนนิ่งๆ สุขุมพูดน้อย แต่มีการเติบโต พอเริ่มเข้าใจตัวเองก็ไม่ลังเลที่จะตามล่าสิ่งที่ตัวเองต้องการ ทั้งการสานสัมพันธ์กับร็อดดี้และด้านอาชีพ

ใดๆ คือชอบพาร์ทโฮมมี แบบมีทำอาการกินกันกอดๆ เกยๆ กันบนโซฟา ช่วยกันสร้างบ้านที่ว่างเปล่าให้เป็นรังอันอบอุ่นของสองเรา แสดงให้เราได้เห็นการเปลี่ยนแปลงจากการเป็นรูมเมทมาสู่คู่รัก ตรงนั้นคือดีย์ แล้วยิ่งร็อดดี้เรียนทำอาหารมาด้วยไง ฮีมีหัวเชื้อซาวโดว์ของตัวเองด้วยนะ มีแบบอบเบเกิล มัฟฟิน ตอนสอนคีรันทำไก่อบ พูลพ็อคอธิบายละเอียดมาก แบบเล่นเอาน้ำลายไหลตามเลยทีเดียว

ส่วนพล็อต รู้สึกว่าเรียบง่าย สนุกดีแต่ก็ไม่พีคเท่าไรมีครอบครัว Shipley มากไปนิด ไม่เคยอ่านเล่มอื่นในซีรีส์มาก่อนเลยไม่ค่อยอินญาติมันจะเยอะอีนุงตุงนังอะไรขนาดนั้นก๊อนนน ปมพ่อแม่คีรัน ก็ไม่พีคเท่าที่ควร ส่วนปมพ่อแม่ร็อดเดอริกคือถูกทิ้งไปไม่กล่าวถึงอีกเลย อุตส่าห์มีซีนแฟนเก่ากลับมาหาแต่ก็ดั๊นยอมเลิกราง่ายมาก มาไวไปไวโผล่มาเซย์ไฮหน้าประตูนิดเดียว โดนคีรันขู่ฟ่อเดียวเผ่นเลย พอมองแบบนักอ่านจะรู้สึกว่า "อ้าว จบแล้วเหรอ"😂

โดยรวมคือมีปมเล็กๆ น้อยๆระหว่างทางมาเรื่อย แต่คลี่คลายเร็วจนแทบไม่รู้ตัว เลยให้ความรู้สึกไม่อิ่มเอมเท่าที่ควร คืออบอุ่นแต่ไม่มีอะไรกระแทกใจเหมือนขับรถไปเรื่อยๆ สะดุดเนินนิดเดียวแล้วก็สุดทาง เป็นการเดินทางสั้นๆ ที่ไม่ได้สร้างความรู้สึกว่า "ผ่านอะไรด้วยกันมาเยอะ" เท่าไร สรุปคือเป็นเรื่องที่อ่านเพลินๆ จนจบได้อย่างว่องไว แต่ไม่ใช่เรื่องที่จะหยิบมาอ่านซ้ำ แต่เห็นแก่เบเกิลครีมชีสของร็อดดี้เอาไป 8/10 ค่ะ