ร่างเล็กในชุดเสื้อยืดกางเกงสามส่วนเลยเข่าอวดขาเรียวขาว ใบหน้าขาวเนียนยิ้มร่าสวมรองเท้าแตะถือปืนฉีดน้ำกระบอกใหญ่วิ่งออกมาหลังจากที่หายไปแต่งตัว  แต่การแต่งตัวของคนตัวเล็กไม่ค่อยจะทำให้คนตัวสูงพอใจเท่าไหร่

    “จะใส่แบบนี้ไปหรอ?” พี่โทนผู้ชายที่สูงร้อยแปดสิบเซ็นติเมตรกว่าๆอยู่ในชุดเสื้อยืดสีขาว สวมเสื้อฮาวายทับ กับกางเกงสามส่วนเลยเข่าเหมือนอีกคนตาคมไล่มองสำรวจตั้งแต่หัวจรดเท่าของแฟนตัวเล็ก ชี้นิ้วไปที่กางเกงของเด็กดื้อแล้วพูดออกมาอย่างไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไหร่

            “มันแปลกไปหรอ”

            “ไม่ได้แปลก แต่กางเกงสั้นไปมั้ย” ร่างสูงทำเสียงดุ

            “ไม่สั้นนะ เค้าใส่เลยเข่านิดเดียวเอง”

            “…” ร่างสูงไม่ตอบจ้องหน้าคนตัวเล็กกลับ ในหัวก็คิดว่าจะยอมปล่อยให้ใส่แบบนี้ไปจริงๆหรอ

            “พี่ก็ใส่เหมือนเค้า” ร่างเล็กชี้นิ้วมาที่กางเกงสามส่วนของอีกคนบ้าง

“มันไม่เหมือนกัน”

“ไม่เหมือนตรงไหน กางเกงพี่ก็เลยเข่านะ” ร่างเล็กเถียงอีกคนอย่างดื้อรั้น

            “...”

            “หวง?” คนตัวสูงมองหน้าอีกคนที่เอาแต่พูดรั้นเขาไม่หยุด มีวันไหนมั้ยที่จะไม่ดื้อกับเขาซักวัน

            “พี่ไม่ต้องห่วงหรอกน่า เค้าเป็นผู้ชายนะ” ขณะที่เด็กดื้อพูดเขาก็จัดการสวมหมวกกันน็อคให้ ดึงแก้มนิ่มหนึ่งทีด้วยความหมั่นเขี้ยว แล้วค่อยใส่หมวกให้ตัวเอง

“ปัญหามันอยู่ที่ตรงนั้นซะที่ไหน” แฟนหนุ่มขี้หึงพูดเสียงเรียบ ปัญหามันไม่ได้อยู่ที่คนตัวเล็กของเขาเป็นผู้หญิงหรือผู้ชายแต่มันอยู่ที่ว่า เด็กดื้อคนนี้มันน่ารักน้อยๆซะที่ไหน เขาเบือนหน้าหนีขึ้นคร่อมมอเตอร์ไซค์ที่จอดไว้แล้วสตาร์ทเครื่องเพราะหากถ้าเอารถยนต์ไปคงไปไม่ถึงไหนแน่ๆ รถติดจะตายชัก

     “หรือเค้าแต่งตัวแปลกจริงๆ ถ้าพี่อาย พี่ก็ไม่ต้องเดินกับเค้าก็ได้นะ” คนตัวเล็กตัดพ้อ กระฟัดกระเฟียดใส่ ก่อนที่จะขึ้นไปคร่อมรถซ้อนท้ายอีกคนใช้มือจับท้ายแทนกอดเอวอีกคนอย่างทุกที

            เงียบแบบนี้ งอนแน่ๆ...

            “กอดสิ เดี๋ยวตกรถ” จริงๆเขาก็ไม่ได้ขับเร็วจนคนตัวเล็กจะตกอะไรขนาดนั้นหรอก แค่อยากให้กอดเฉยๆ

            “...” แฟนตัวเล็กไม่พูดอะไรต่อ ตาคมมองกระจกรถที่สะท้อนเห็นคนซ้อนทำท่างอน จมูกรั้นๆที่บ่งบอกนิสัยว่าอีกคนดื้อรั้นแค่ไหนแต่ความจริงก็น่ารักน่าเอ็นดูไปเสียหมด ทั้งตอนน่ารัก ตอนงอน ตอนดื้อแทบอยากจะอุ้มกลับเข้าบ้านไปเหมือนเดิม ไม่ต้องไปเล่นแล้วสงกรานต์...

            “จะกอดไม่กอด”

            “...” คนตัวเล็กให้ความเงียบเป็นคำตอบ คนตัวสูงเลยแกล้งเร่งเครื่องเล่นให้อีกคนตกใจ หลับตาปี๋ ก่อนที่เจ้าตัวเองจะรีบโผเข้ามากอดเขาอัตโนมัติ พอรู้สึกตัวเจ้าดื้อก็รีบปล่อยออกแล้วไปจับท้ายเหมือนเดิม แสร้งทำสีหน้าเรียบเฉยเขาเหมือนเดิม

                        ดื้อ ดื้อที่สุด

            “ต้องให้บอกกี่รอบวะ”

            “...”

            “เพราะน่ารัก...เลยไม่อยากให้ใส่”

            “เค้าก็น่ารักสำหรับพี่คนเดียวมั้ยวะ” คนตัวสูงอดยิ้มกับคำพูดของอีกคนไม่ได้น่ารักแบบนี้ไง ถึงไม่อยากให้ออกไปไหน

            “มือ?” คนซ้อนมองตาปริบๆเมื่อไอ่พี่โทนยื่นมือมาข้างๆ ก่อนที่เขาจะยื่นมือออกไปอย่างว่าง่ายก่อนที่จะโดนอีกคนดึงมือเขาไปเกี่ยวเอวอีกคนไว้ เรียกง่ายๆก็กอด

            เมื่อแฟนตัวเล็กยอมกอด เขาจึงค่อยๆขับออกสู่ถนนใหญ่ช้าๆ เพราะรู้ว่าอีกคนไม่ค่อยชอบเวลาเขาขับรถมอเตอร์ไซค์เร็วเท่าไหร่ มืออีกข้างก็กุมมือเล็กๆของเด็กดื้อไว้ เด็กดื้อเขยิบเข้ามาหาเขาแล้วใช้คางเกยไหล่แกร่งของคนขับเบาๆ

            “ตั้งใจขับรถสิ”

            “ตอนนี้ไม่ตั้งใจตรงไหน” คนตัวสูงตะโกนแข่งกับเสียงลมในขณะที่รถวิ่ง

            “จะจับมือเค้าทำไมเล่า ตั้งใจขับรถดีๆสิ”

            “ขอจับอีกนิดน่า”

            “พี่ก็ดื้อไม่ต่างกันเหอะ”

            “ไม่จอดรถ จับจูบตอนนี้ก็บุญแล้ว” พวงแก้มขึ้นสี ก่อนจะหยุดพูดอะไรต่อ ถ้าพูดเดี๋ยวก็โดนอีกคนต้อนจนมุมอยู่ดี เขาเลื่อนศีรษะซบอีกคน แนบแก้มลงแผ่นหลังอย่างเขินๆ

            “เอาแต่พูดอะไรก็ไม่รู้” คนตัวเล็กปล่อยมืออีกข้างของพี่โทน ปล่อยให้อีกฝ่ายตั้งใจขับรถดีกว่า สงกรานต์รถติดจะตาย ขับยาก ส่วนกอดเขาจะเป็นฝ่ายสวมกอดอีกคนเอง “ผมจะกอดพี่เอง กอดไปนานๆเลย” คนตัวเล็กพูดเบาๆแต่ดังพอที่ทำให้อีกคนได้ยิน ปล่อยให้คนที่ได้ยินยิ้มมุมปากอยู่คนเดียว

ยังขอยืนยัน ว่าแฟนตัวเล็กของเขา ใช้คำว่าน่ารักสิ้นเปลืองไปจริงๆ

-TBC-